ยวอาหารก็ถูกนำมาวางอยู่ตรงหน้าเซี่ยเฉียวแล้ว
หลังจากเซี่ยเฉียวล้างหน้าล้างตาแล้ว นางก็เริ่มกินอย่างช้าๆ
“ข้าสูญเสียพลังหยางไปมาก ข้าดูแล้วสองวันนี้แดดค่อนข้างดี เดี๋ยวข้าออกไปตากแดดให้มากสักหน่อยก็ไม่เป็นอะไรแล้ว” เซี่ยเฉียวกินพลางเอ่ยพลาง “สองวันนี้ไม่มีใครจากเรือนใหญ่ถามหาข้าใช่ไหม”
“นายหญิงให้คนมาถามครั้งหนึ่ง ข้าบอกไปว่าท่านไม่ค่อยสบาย เขาก็กลับไป” ท่านยายฟังเอ่ย
เรื่องบางเรื่องนางที่อยู่ในฐานะบ่าวรับใช้ก็ไม่ควรพูด
นายหญิงตระกูลเซี่ยคนนี้ช่างไม่รู้ความจริงๆ
อย่างเช่นตอนที่นางบอกว่าคุณหนูไม่สบาย หากเป็นมารดาที่เอาใจใส่จริงๆ ก็จะต้องให้คนมาถามไถ่เพิ่มเติมสักหน่อย กระมั่งเรียกหมอมาดูอาการ แต่นี่กลับไม่มี หลูซื่อคนนั้นเพียงแต่ส่งคนมาบอกว่า พอคุณหนูดีขึ้นแล้วก็ให้ไปพบนางด้วย
ช่างไม่เหมือนใครจริงๆ
แต่นางเป็นมารดา คุณหนูเป็นลูก จะให้พูดว่านางทำไม่ถูกก็ไม่ได้
เซี่ยเฉียวเองก็ไม่ได้สนใจหลูซื่อ
ก่อนหน้านี้ตอนที่นางอยู่ในวัด เซี่ยเฉียวเองก็เคยคิดว่าจะนับถือหลูซื่อ แต่หลังจากที่นางได้เห็นมานาน นิสัยของหลูซื่อก็เข้ากับนางไม่ได้จริงๆ ภายหลังนางจึงไม่อยากที่จะเสียเวลาไปสนใจเรื่องนี้อีก
“หากนางส่งคนมาอีกให้ไล่ออกไปก็พอแล้ว” เซี่ยเฉียวเอ่ย
เมื่อในท้องนางมีอาหารบ้าง เซี่ยเฉียวก็รู้สึกสบายขึ้นมาก
ร่างกายของนางก็อบอุ่นขึ้นเล็กน้อย
หลังจากเซี่ยเฉียวกินข้าวเสร็จแล้ว นางก็ไปอาบแดด แสงแดดอุ่นๆ อาบร่างน
