่ 242 ออกเพเนจรเถอะ
เมื่อเขาพูดเช่นนั้นเซี่ยเฉียวก็เข้าใจแล้วเช่นกัน
จ้าวเสวียนจิ่งเป็นรัชทายาทที่ไม่เหมือนกัลป์รัชทายาทคนอื่นๆ ในประวัติศาสตร์ แม้รั้วในวังจะมีที่พำนักของเขาแต่ในฐานะว่าที่ฮ่องเต้เขาเอาแต่วิ่งอยู่ข้างนอกทั้งวัน กระทั่งยังมีที่พำนักอยู่ในสำนักศึกษานี้ด้วย จึงไม่น่าแปลกใจที่เขามักจะถูกถวายฎีกาถอดถอนอยู่เสมอ
แต่เพราะเขาเป็นที่โปรดปราน ในเมื่อฮ่องเต้ยังไม่วุ่นวายกับเขา คนอื่นจึงไม่มีสิทธิที่จะถาม นอกจากนี้ราชวงศ์เฉียนหยวนยังมีสำนักศึกษาจำนวนมาก จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่องค์ชายและองค์หญิงออกมาศึกษาเล่าเรียนข้างนอก ดังนั้นพฤติกรรมของเขาจึงเป็นที่ยอมรับได้
หากเขาอภิเษกก็เป็นไปได้มากว่าจะอยู่ด้วยกันกับพระชายาที่นี่
ความพิฆาตนี้ก็ย่อมที่จะส่งผล
เซี่ยเฉียวเหลือบมองเขาอย่างเห็นอกเห็นใจ
“ที่แห่งนี้…มีวิบากได้ง่ายอย่างนั้นหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้วถาม
ท่าทีของเขายังนับว่าอ่อนน้อมด้วยซ้ำ เซี่ยเฉียวจึงยอมอดทนอธิบายเป็นพิเศษเมื่อเห็นเช่นนั้น “แน่นอนว่าไม่ใช่ ภูมิฮวงจุ้ยของข้าเมื่อตั้งขึ้นแล้ว การจะสร้างวิบากขึ้นบนพื้นฐานนี้ก็ไม่ใช่ว่าจะทำได้ง่ายๆ ที่สองแห่งนี้เป็นจุดอ่อนก็จริงอยู่ แต่มีผลกระทบไม่มากหรอก”
“เจ้าช่วยเข้าไปดูข้างในห้องและที่วังตะวันออกให้หน่อยได้หรือไม่ ข้าเกรงว่าวิบากนี้จะไม่ได้มีอยู่แค่ที่นี่ที่เดียว” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยขึ้น พอเขาพูดถึงตรงนี้ก็ไม่ลืมที่จะเสริมว่า “ข้า
