โหงวเฮ้งของรัชทายาทดีมาก ไม่ใช่คนประเภทที่เห็นใครก็เกิดราคะ ดังนั้นนางจึงไม่เชื่อคำพูดของวิญญาณพวกนั้นโดยเด็ดขาด กลับกันนางกลับไม่กล้าคิดว่าวิญญาณพวกนั้นใช้ร่างของนางทำอะไรลงไปบ้าง!
เซี่ยเฉียวลอบมองประเมินจ้าวเสวียนจิ่ง
เขาดูสงบนิ่งและไม่แยแสเกินไป พลังและจิตวิญญาณผ่อนคลายดุจหยกอันเลือนราง แสดงจันทร์ยามฤดูใบไม้ร่วงที่สาดส่องข้างหน้าต่างสะท้อนลงบนร่างเขา ดูทั้งสง่างามและเงียบสงบ ล้ำค่าและโดดเด่น รวมเป็นเขาอย่างสมบูรณ์ในคนคนเดียว
ไม่ได้ดูเหมือนว่าเพิ่งมัวเมาในเรื่องอย่างว่ามาเลย..
ทว่านางทำนายให้คนอื่นได้แต่ทำนายให้ตัวเองไม่ได้ หากนางทำอะไรกับคนคนนี้จริงๆ เกรงว่าคงจะมองไม่ออกหรอก
นางวิงเวียนศีรษะ
กลับไม่ใช่นางที่ได้ประโยชน์ในโอกาสอันยอดเยี่ยมเช่นนี้
เซี่ยเฉียวคิดอะไรไร้สาระอยู่ครู่หนึ่ง จู่ๆ นางก็นึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้จึงเอ่ยหยั่งเชิง “ฝ่าบาท…พอข้าได้ดื่มก็จะมีนิสัยเปลี่ยนไปบ้าง ท่าน…คงไม่ได้คิดมากใช่ไหม”
“เรื่องที่เจ้าว่าข้าคิดมาก หมายถึงเรื่องวิญญาณยี่สิบสามตนนั้นหรือ” จ้าวเสวียนจิ่งแค่นเสียงเย็น
“…” เซี่ยเฉียวหัวเราะเบาๆ แล้วเม้มริมฝีปาก “มากมายขนาดนั้นเลยหรือ…ทำไมข้าถึงไม่รู้เล่า…”
“ไม่ต้องเสแสร้งแล้ว อะไรที่ควรถามข้าก็ถามจนได้คำตอบหมดแล้ว” จ้าวเสวียนจิ่งรวบหนังสือ “แม่นางเซี่ย ก่อนหน้านี้ข้าแค่คิดว่าเจ้าเป็นครึ่งเซียน นึกไม่ถึงว่าเจ้าจะเข้าใจหยินหยางด้วย”
ก่อนหน้านี้เขาเคยเ
