ตอนที่ 237 มอบกายมอบใจ / ตอนที่ 238 ใจดำเกินไปแล้ว
ตอนที่ 237 มอบกายมอบใจ
มือน้อยๆ นั้นกำลังจะขยับต่อ แต่จ้าวเสวียนจิ่งก็ลุกขึ้นและจัดเสื้อผ้าของเขาเสียก่อน
วิญญาณหญิงงามก็ไม่ได้โกรธเคืองอะไร นางยิ้มก่อนจะจิบเหล้าเล็กน้อย
ใบหน้าเล็กๆ ของ ‘เซี่ยเฉียว’ แดงก่ำ
จ้าวเสวียนจิ่งเดินออกไปยังกลางลาน เขายื่นมือออกไปหยิบดาบของโจวเว่ยจง จ้องมองใบมีดเย็นเยียบด้วยสายตาน่าเกรงขาม จิตใจสงบนิ่งใสสะอาด ทันใดนั้นใบมีดก็วาดผ่านกลางฝ่ามือของเขา พริบตาเดียวเลือดก็ไหลรินออกมา
“ฝ่าบาท!?” โจวเว่ยจงตกใจจนนิ่งงันไปแล้ว
เขากำลังรีบจะเข้าไปพันผ้าพันแผลให้ จ้าวเสวียนจิ่งก็เอ่ยขึ้นด้วยท่าทีสงบนิ่ง “รอก่อน”
ระหว่างนั้นเขาก็กำกระดาษยันต์ที่เซี่ยเฉียวขายให้เขาไว้ในฝ่ามือ และไม่นานหลังจากนั้นมันก็ชุ่มโชกไปด้วยเลือด
“ฝ่าบาทกำลังทำอะไรหรือพ่ะย่ะค่ะ หากร่างกายฝ่าบาทเป็นอะไรขึ้นมา…” โจวเว่ยจงปวดใจยิ่งแล้ว
“ข้าไม่ใช่หุ่นดินปั้นเสียหน่อย มือข้างนี้ของข้าก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไร บาดเจ็บหรือไม่ก็ไม่สำคัญหรอก” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยจบ ดวงตาสุกใสของเขาก็เผยรอยยิ้ม “ข้าได้ยินมาว่าเลือดหมาดำขับไล่วิญญาณชั่วร้ายได้”
“ท่านไม่ใช่หมา…เสียหน่อย” โจวเว่ยจงเอ่ยออกมาตามสัญชาตญาณ
หลังจากที่เขาพูดจบก็เพิ่งรู้ตัวว่าปากไม่ดี จากนั้นจึงรีบเอ่ยทันทีว่า “ให้ข้าน้อยไปหาเลือดหมาดำมาก็ได้แล้วนี่…”
จ้าวเสวียนจิ่งคิดว่ามันไม่มีประโยชน์
วิญญาณไม่รู้เรื่อ
