งรู้ราวเมื่อสักครู่ก็บอกแล้วว่าวันนี้เป็นวันพิเศษ
หากของที่ใช้ขับไล่วิญญาณชั่วร้ายทั่วไปใช้การได้ ด้วยความสามารถของเซี่ยเฉียวแล้ว นางคงไม่มาหลบซ่อนตัวอยู่ในสำนักศึกษาแห่งนี้หรอก อีกอย่างทุกคนก็พูดกันว่าโอรสสวรรค์คือมังกร แม้เขาจะไม่ได้เป็นโอรสสวรรค์ แต่ก็ใกล้เคียงแล้ว หากโชคดีเลือดของเขาอาจจะใช้ได้ดีกว่าเลือดหมาดำก็ได้
เขายื่นมือออกไปหลังจากที่ยันต์ชุ่มเลือดดีแล้ว โจวเว่ยจงรีบฉีกผ้าออกมาพันแผลให้เขาอย่างรู้งาน
“หากใช้ได้จริงๆ เจ้าว่าแม่นางเซี่ยควรจะขอบคุณข้าอย่างไรดี” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยกลั้วเสียงหัวเราะ จากนั้นเขาก็เลิกคิ้ว สีหน้าเต็มไปด้วยพลัง
โจวเว่ยจงพันแผลอย่างระมัดระวัง เขารู้สึกจนคำพูดเล็กน้อย
“น้ำใจยิ่งใหญ่ขนาดนี้ บางทีอาจจะ…มอบกายมอบใจ?” โจวเว่ยจงหยั่งเชิง
“จิตใจต่ำทราม” จ้าวเสวียนจิ่งแค่นเสียงก่อนดึงมือกลับมา แล้วเดินไปหาเซี่ยเฉียว
วิญญาณหญิงงามมองเขาด้วยความสงสัย
จ้าวเสวียนจิ่งหยิบยันต์สีเหลืองออกมาแล้วแปะลงไปบนหน้าผากของเซี่ยวเฉียวโดยไม่ลังเล โจวเว่ยจงที่อยู่ไม่ไกลยืนมองด้วยความรู้สึกละอายเล็กน้อย
หญิงสาวดีๆ คนหนึ่งถูกแปะหน้าผากด้วยกระดาษอาบเลือดดูน่ากลัวยิ่งนัก
เซี่ยเฉียวล้มหงายหลังทันทียันต์แปะลงไป
วิญญาณหญิงงามกระเด็นออกไปทันที
หลังจากที่เห็นดังนั้นวิญญาณอื่นๆ ก็อ้อยอิ่งเล็กน้อย หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่งวิญญาณตนหนึ่งก็รวบรวมความกล้าที่จะลองดู
เซี่ยเฉียวลืมตาขึ้น
“เจ้า
