ทำไมพวกเขาถึงไม่สิงร่างข้า เพราะเซี่ยเฉียวเล่าเรียนทางเต๋ามาตั้งแต่ยังเป็นเด็ก หรือว่าข้าที่เป็นคนธรรมดานี้ยังหลบเลี่ยงวิญญาณได้เก่งกว่านางอีก” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยถาม
“ไม่ใช่แน่นอน แม่นางน้อยคนนี้ฉลาด นางพกยันต์ติดตัวไว้ด้วยจำนวนหนึ่ง หากไม่ใช่เพราะนางทำพิธีจนเปิดเผยตัวเอง พวกเราก็คงหานางไม่พบหรอก นางเข้าใจหยินและหยาง พวกเราจึงสิงร่างนางได้โดยไม่ถูกขับออก และไม่ผิดกฎข้อห้ามด้วย ส่วนเจ้า…เจ้ามีพลังหยินแรงกล้า เดิมทีก็ควรที่จะสิงร่างได้ เพียงแต่…เจ้ามีสายเลือดของผู้ปกครองแว่นแคว้น พวกเราจึงสูดดมกลิ่นได้แต่ไม่อาจแตะต้องได้” วิญญาณหญิงงามถือเสียว่าหาคนคุยเล่นด้วย นางพูดไปก็ยิ้มไป
ยิ้มของนางงดงามราวกับดอกไม้แย้ม แต่กลับทำให้คนรู้สึกขนลุก
เมื่อจ้าวเสวียนจิ่งได้ยินเช่นนั้นก็ครุ่นคิด
“พวกเราตกลงกับแม่นางเซี่ยเรียบร้อยแล้ว วันนี้จะไม่ไปไหน แต่จะอยู่ที่สำนักศึกษานี้ และไม่ทำร้ายนาง” วิญญาณหญิงงามเอ่ย ระหว่างที่นางพูดก็เอานิ้วจิ้มหน้าอกของจ้าวเสวียนจิ่ง “แต่…คุณชาย ท่านหน้าตาดีจริงๆ ข้าไม่ได้ลูบไล้คนเป็นๆ มาตั้งหลายปีแล้ว…”
