ี่ถูกสิงร่างนั้น…
นางไม่อยากลิ้มลอง!
นางหลับตาลงเล็กน้อยด้วยไม่อยากที่จะทำให้จิตใจตัวเองว้าวุ่น
หากนางตกใจจนจิตหลุดก็จะถูกสิงร่างได้ง่าย
ไม่นานนักคนหามเกี้ยวก็มา เซี่ยเฉียวจึงบอกลาพวกฟังมู่เสวี่ย แล้วให้คนหามนางไปสำนักศึกษาทันที
ซย่าหย่าอวิ๋นก็ไปล้างหน้าล้างตาทันทีที่เซี่ยเฉียวจากไป
ในใจฟังมู่เสวี่ยรู้สึกดูถูกเหยียดหยามนางอยู่บ้าง
ทั้งที่นางเอาชนะเซี่ยเฉียวไม่ได้ และยังกลัวคุณชายใหญ่ตระกูลเซี่ยขนาดนี้ แต่นางก็ยืนยันว่าจะมีปัญหากับเซี่ยเฉียว ไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมซย่าหย่าอวิ๋นจะต้องดื้อรั้นขนาดนี้
อีกอย่าง นางและเซี่ยเฉียวเดิมทีก็ไม่ได้มีความแค้นอะไรต่อกัน ไม่รู้นางคิดอะไรอยู่จึงได้คอยหาเรื่องเซี่ยเฉียวอยู่ทุกทีไป
วันนี้นางต้องอับอายขายหน้าจนถึงขั้นนี้กลับยังไม่รู้จักทบทวนตัวเอง
ซย่าหย่าอวิ๋นเวลานี้กลับมาทบทวนตนเองแล้ว
ทำไมเมื่อครู่นี้นางจึงต้องตกใจกับชื่อของเซี่ยผิงกั่งด้วย!
เขม่าบนใบหน้าและสายตาของพวกฟังมู่เสวี่ยทำให้นางเงยหน้าขึ้นมาไม่ได้!
เวลานี้เซี่ยเฉียวก็จากแล้ว แต่โทสะของนางยังไม่ได้ระบายออก
เซี่ยเฉียวขึ้นนั่งบนเกี้ยว แต่วิญญาณพวกนั้นได้ยินข่าวจึงพากันตามมา
ภายในเกี้ยวทั้งข้างบนข้างล่างล้วนถูกพวกวิญญาณตามติดตอแย
บ้างหมอบคลานบ้างก็ห้อยต่องแต่ง บ้างก็เอาหัวตัวเองมาลอยไปมาอยู่ตรงหน้าเซี่ยเฉียว จากนั้นฉีกยิ้มให้นางหัวเราะแฮ่ๆ “นี่เป็นหัวของข้า ข้าให้เจ้าดีไหม…”
เซี่ยเฉียวกลอกตา
