องวิญญาณรอบๆ ที่มองนางอยู่ราวกับกำลังมองดูเนื้อชิ้นงาม
นางแย่แล้ว
เซี่ยเฉียวรู้สึกว่าชื่อเสียงที่นางสั่งสมมากำลังจะสูญสิ้นก็วันนี้!
ลำบากใจ โกรธ เสียใจ
นางอยู่ที่วัดก็ดีมากแล้ว ทำไมจึงได้คิดที่จะมาอยู่เมืองหลวงด้วยเล่า
ยากเกินไปที่นางจะดูแลรักษาตัวเองให้อยู่รอดปลอดภัยในที่อันตรายเช่นนี้
“แม่นางน้อย พลังคุกคามในตัวเจ้าจางหายไปเรื่อยๆ แล้วนะ” วิญญาณชรายิ้มเจ้าเล่ห์
“พวกเจ้าช่างมีความอดทนเสียจริง” เซี่ยเฉียวเอนตัวไปด้านหลังพลางเอ่ยขึ้นอย่างเปิดเผย “วันนี้ข้าหลบซ่อนไม่ได้จริงๆ แต่เทศกาลส่งเสื้อกันหนาวมีแค่วันเดียวเท่านั้น หลังจากนั้นแม้ว่าพลังหยินจะยังแข็งแกร่งอยู่ แต่ก็ไม่ได้มีผลกับข้ามากขนาดนี้ ถึงตอนนั้นใครที่ใช้ร่างกายของข้า ข้าจะคิดบัญชีทั้งหมด! หากร่างของข้าแปดเปื้อนปราณของพวกเจ้า ข้าจะเรียกพวกเจ้ามาในภายหลังก็สามารถทำได้”
การจะเรียกวิญญาณมาจากเบื้องล่างเป็นเรื่องที่ค่อนข้างยาก
วิญญาณชราตกตะลึงไปทันทีราวกับนึกไม่ถึงว่าเซี่ยเฉียวจึงเอ่ยเช่นนี้ออกมาได้ จนเขาต้องประเมินนางใหม่
“เจ้าเรียนทางเต๋ามาหรือ” วิญญาณชราเอ่ยถาม
“ก็พอเข้าใจเล็กน้อย วันนี้เช้าตรู่ข้าเพิ่งส่งวิญญาณไปเกิดใหม่หลายตน ข้างกายข้าตอนนี้ก็มีขวดใส่วิญญาณแค้นที่ยังไม่ได้ส่งไปเกิด” เซี่ยเฉียวเอ่ยด้วยท่าที่สงบนิ่งมั่นคงอย่างยิ่ง
วิญญาณชราครุ่คิดอยู่ครู่หนึ่ง “เฮอะ แม่นางน้อย เจ้านี่ช่างหลอกคนได้เก่งจริงๆ ถ้าหากเจ้าเรียนทาง
