ังไม่เข้าใจอะไรเลยสักนิด ธรรมเนียมมารยาทอะไรนางก็ไม่รู้เรื่องเลย ครั้งนี้หากไม่ใช่เพราะน้องหญิงใหญ่อยู่ด้วย ของของนางก็คงถูกเด็กบ้านนั้นแย่งเอาไปหมดแล้ว เหมือนลูกสาวขุนนางกับใครเขาที่ไหนเล่า” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยขึ้นมาตรงๆ
เซี่ยหนิวซานหน้านิ่วคิ้วขมวด
มันร้ายแรงขนาดนี้เลยหรือ
“ตอนนี้พวกเราไม่ได้อยู่บนภูเขาแล้ว” เซี่ยผิงกั่งถอนหายใจก่อนจะเอ่ย “น้องหญิงใหญ่สุขภาพไม่ดี นางยังไม่สามารถใกล้ชิดกับซีเอ๋อร์มากเกินไปด้วย จึงไม่อาจให้นางคอยอยู่ข้างกายสั่งสอน หลูซื่อก็ใช้ไม่ได้ ท่านว่าควรทำอย่างไรดีเล่า”
เซี่ยหนิวซานปวดหัวแล้ว
“ข้าจะไปรู้เรื่องอะไร เรื่องในบ้านเจ้าก็จัดการไปเถอะ” เซี่ยหนิวซานไม่คิดจะวุ่นวายจริงๆ
เซี่ยผิงกั่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง “ค่อยกลับไปถามน้องหญิงใหญ่ก็แล้วกัน”
ผู้ชายสองอย่างพวกเขาไม่รู้อะไรเลยเกี่ยวกับเรื่องนี้
ทันทีที่พวกเขากลับถึงบ้านเซี่ยผิงกั่งและเซี่ยหนิวซานก็นั่งอยู่ในเรือนของเซี่ยเฉียวแล้ว
ดวงตาสองคู่จ้องมาที่นาง น่ากลัวอย่างน่าประหลาด
หลังจากได้ยินสิ่งที่พวกเขาพูดเซี่ยเฉียวก็ถอนหายใจ
“ก็มีอยู่วิธีหนึ่ง” นางเอ่ยเนิบช้า
เซี่ยผิงกั่งยกยิ้มกว้าง “ข้ารู้ว่าเจ้าหัวไว ไหนลองพูดมาสิ หากมันใช้การได้ ข้าจะหาซื้อเสื้อผ้าให้เจ้า”
เซี่ยเฉียวกลอกตา
ด้วยรสนิยมของพี่ชายนางแล้ว นางไม่กล้าใส่เสื้อผ้าที่เขาซื้อมาหรอก
ตอนที่ 222 ราวกับมีเทพช่วย
จริงๆ แล้วเรื่องที่เซี่ยผิงกั่งพูดนั้นค่อนข้างส
