ำคัญมาก เซี่ยผิงไหวเป็นเด็กผู้ชาย แม้ว่าต่อไปเขาจะไม่ได้กราบอาจารย์ พี่ชายใหณ่และพ่อของเขาก็จะดูแลเขาเป็นอย่างดี และสามารถอยู่ใกล้ชิดได้ แต่กับเซี่ยซีไม่สามารถทำได้
ที่บ้านไม่มีคนสั่งสอนที่ดี และไม่เหมาะสม
เซี่ยเฉียวมองเซี่ยหนิวซานและเอ่ยขึ้นอย่างจริงจังว่า “ตอนนั้นท่านพ่อได้ท่านแม่รองมาจากที่ไหน ในครอบครัวนางมีญาติคนอื่นหรือไม่”
เมื่อเซี่ยผิงกั่งได้ยินเช่นนั้นก็ตบต้นขาของเขาทันทีและเข้าใจได้ทันที “ไม่เลวเลยทีเดียว ข้าจำได้ว่าตอนที่แม่รองแต่งเข้าบ้านมาดูเหมือนว่านางจะเคยพูดถึงเรื่องนี้ด้วย นางมีญาติอยู่ล่างภูเขา หลายปีนี้พวกเราย้ายมาเมืองหลวงก็เลยลืมพวกเขาไปเลย เดี๋ยวข้ากลับไปแล้วจะให้คนกลับไปสอบถามดู”
แม้ว่าหลูซื่อจะไม่ได้ให้กำเนิดลูกแก่ท่านพ่อเขาเลยสักคน แต่พวกเขาก็ไม่ได้ดูแลตระกูลหลูอย่างขาดตกบกพร่อง
มันไม่สมเหตุสมผลเลยที่พวกเขาจะละเลยไม่สนใจตระกูลหลิน
“แต่ว่าตระกูลหลินนี้ไม่ได้มีฐานะพื้นเพสูงส่ง พวกเขาจะรู้เรื่องพวกนั้นหรือ” น้ำเสียงเซี่ยผิงกั่งเปลี่ยนไปทันที
“มีสำนักศึกษาอยู่ทั่วเมืองหลวง มีอาจารย์หญิงแบบไหนบ้างที่หาไม่ได้ สิ่งที่เราขาดไม่ใช่คนที่สามารถสั่งสอนซีเอ๋อร์ได้ แต่เป็นนายหญิงของบ้านที่มีเหตุมีผล ท่านไปสอบถามหน่อย ถ้าหากว่ามีผู้อาวุโสในตระกูลหลินที่เหมาะและเต็มใจที่จะแก่เฒ่าไปกับบ้านเราก็ให้รับมา พอตอนนั้นก็มอบสิทธิ์ในการดูแลสั่งสอนซีเอ๋อร์ให้กับนางก็ได้แล้ว” เซี่ยเฉี
