ยวเอ่ยขึ้นอีก วันนี้นางอารมณ์ดี เวลานี้ความเร็วในการพูดของนางก็เร็วขึ้นเล็กน้อย
“หลูซื่อแย่ขนาดนั้นเลยหรือ” เซี่ยหนิวซานบ่นพึมพำ
ทันทีที่สิ้นเสียง ทั้งเซี่ยเฉียวและเซี่ยผิงกั่งก็พร้อมใจกันมองเขา
เซี่ยเฉียวหัวเราะ นางเลิกคิ้ว และเผยสีหน้ารังเกียจต่อท่านพ่อของนางเป็นครั้งแรก
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเซี่ยผิงกั่ง “ตอนที่หาภรรยานั้นท่านตาบอดหรือ นอกจากใบหน้านั้นแล้ว มีตรงไหนที่เข้าตาอีก”
“…” เซี่ยหนิวซานขาดความมั่นใจ
เขาถูกลูกสาวลูกชายคู่นี้บีบจนไปไหนไม่รอดแล้ว
เวลานี้เซี่ยเฉียวก็ได้พูดทุกอย่างที่นางควรจะพูดแล้ว ไม่นานนักนางก็ไล่พวกเขากลับไป
หลังจากที่สองพ่อลูกจากไปเซี่ยเฉียวก็ไปที่ห้องครัวด้านหลังและทำของว่างที่ง่ายที่สุด จากนั้นก็ให้ชุนเอ๋อร์นำไปให้ เซี่ยผิงไหวและเซี่ยซี
เซี่ยผิงไหวคิดว่าเซี่ยเฉียวแค่พูดออกมาเล่นๆ เท่านั้น นึกไม่ถึงเวลาว่าเขาจะได้ของว่างเป็นของขวัญขอบคุณจริงๆ
เขาซาบซึ้งใจมาก
เขาแอบยกระดับความสำคัญของเซี่ยเฉียวในใจตนเองขึ้นอีกระดับ
ในครอบครัวนี้คำพูดพี่หญิงใหญ่มีน้ำหนักมาก อีกทั้งนางยังทำได้อย่างที่พูด ไม่เหมือนกับท่านแม่ที่ชอบดุเขา ไม่เหมือนพี่ชายใหญ่และท่านพ่อที่เชื่อถือไม่ได้เลย เกลี่ยกล่อมเขาบ้าง อัดเขาบ้าง นับเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นปกติ
ไม่เหมือนพี่สาวของเขา แม้นางจะปากร้ายไปบ้างบางทีแต่ก็ไม่ได้ลงไม้ลงมือกับเขา นางทำของกินให้เขา และหน้าตาก็งดงามอีกด้วย
เซี่ยผิงไหวรู้สึ
