างไรก็คิดไม่ตก จึงได้โวยวายออกมาตรงๆ ทันที “ข้าก็บอกแล้วว่าข้ายังไม่ได้กราบอาจารย์ ต่อให้ข้ากราบอาจารย์สำเร็จแล้วข้าก็ทำไม่ได้หรอก ข้าไม่ได้เป็นเจ้าของสำนักศึกษานะ เรื่องที่แม้แต่พ่อข้าก็ยังทำไม่ได้ ท่านจะมาให้ข้าทำเพื่ออะไร อีกอย่างท่านย่า ข้าไม่ใช้คนที่จะหลอกได้ง่ายๆ เสียหน่อย เรื่องของพวกพี่ชายและลูกของพวกเขาเกี่ยวอะไรกับข้าด้วยเล่า ข้าไม่ได้ให้กำเนิดพวกเขาเสียหน่อย… ตอนนี้ข้าอายุแค่สิบสองปีเอง หากจะต้องดูแลเลี้ยงหลานเยอะขนาดนี้ต่อไปใครจะกล้าแต่งกับข้าเล่า”
เซี่ยผิงไหวโกรธจริงๆ
น่ากลัวเหลือเกิน
ช่วงนี้เขาหัวเสียจนแทบจะหัวล้านอยู่แล้ว แม้แต่ตัวเองยังจะเลี้ยงไม่รอด แต่ท่านย่ากลับบอกว่าเขามีอนาคต จะให้ดูและคนอื่นๆ ด้วย?!
อย่าแม้แต่จะคิด หากเขามีเงิน เขาจะซื้อนก ซื้อตั๊กแตน เที่ยวเล่นไปเรื่อย มีอะไรไม่ดีหรือ
เงินของเขาจะให้คนอื่นใช้ได้อย่างไร
หากจะต้องให้ท่านพ่อท่านแม่หรือท่านย่าก็ยังพอไหว แต่ลูกพี่ลูกน้องก็ห่างออกไปอีกชั้น ยิ่งเป็นลูกของพวกเขาก็ยิ่งห่างออกไปอีก หากให้เขาเลี้ยงดูหมดอย่างนี้ เขาไม่เหนื่อยตายพอดีหรือ
อันที่จริงหญิงชราก็แค่พูดเรื่อยเปื่อยไปเท่านั้น
แม้นางพูดให้เซี่ยผิงไหวฟังก็จริง แต่อันที่จริงแล้วคิดจะให้เซี่ยหนิวซานหากวิธีหางานให้หลานชายของนางต่างหาก
หลานชายคนโตของนางไม่อยากทำงานที่ทำอยู่ก่อนหน้านี้แล้ว เขาอยากจะเปลี่ยนงาน
เมื่อก่อนตอนที่หลูซื่ออยู่ด้วย คำพูดพวกนี้ต่
