างก็เป็นที่เข้าใจกัน ใครจะไปรู้ว่าเจ้าเด็กเซี่ยผิงไหวนี่จะโง่ขนาดนี้
หญิงชราขี่หลังเสือแล้วยากที่จะลงได้
สายตาที่เซี่ยผิงไหวมองหญิงชราราวกับเขากำลังมองคนสติไม่ดีกระนั้น
ตอนที่ 220 เป็นประโยชน์
เซี่ยเฉียวเห็นท่าทางของท่านย่ากับหลานชายเป็นเช่นนั้นก็มีความสุขอย่างยิ่ง
นางกินของว่างพลางชมละครฉากใหญ่ สีหน้าสีตาเผยความเบิกบานใจ
แต่หญิงชรากับรู้สึกราวกับมีไฟสุมทรวง อยากจะฝืนยิ้มออกมาก็ยังยาก
เซี่ยผิงไหวกับหญิงชราไม่ได้มีความผูกพันกันเท่าไร เมื่อก่อนตอนที่เขายังเป็นเด็ก เขาก็เติบโตขึ้นมาในค่ายโจร หลังจากย้ายมาเมืองหลวงแล้วจึงได้รู้ว่าตนเองมีท่านย่าอยู่ด้วยคนหนึ่ง นานๆ ครั้งหญิงชราก็จะไปพักอาศัยอยู่ด้วยกันที่บ้าน แต่นางก็พูดอะไรกับเขาแค่ไม่กี่คำ ไม่ได้มีการสื่อสารการมากนัก
ตอนนี้จะให้เขามาเลี้ยงดูหลาน
เขาไม่ได้โง่ขนาดนั้นนะ!
เซี่ยผิงไหวพ่นลมและเบ้ปาก “ใครเกิดคนนั้นก็เลี้ยงไปเถอะ อย่าได้มาหาข้า ยืมเงินก็ไม่ได้ ข้ายังเป็นหนี้พี่หญิงใหญ่อยู่เลย”
เมื่อคิดถึงหนี้ที่ยังค้างชำระ เซี่ยผิงไหวก็ยิ่งรู้สึกว่าตอนเองน่าสงสาร
“ข้าไม่ได้ให้เจ้าเลี้ยง ย่าแค่ล้อเล่นกับเจ้าเท่านั้น…” หญิงชรากัดฟันพูด
“งั้นก็ดี” เซี่ยผิงไหวพ่นลมหายใจออกมาด้วยความโล่งอก “ที่นี่น่าเบื่อจริงๆ พวกท่านพี่มีอะไรน่าสนุกให้เล่นบ้างหรือไม่ อยู่แต่ในห้องจนจะเหี่ยวแห้งตายอยู่แล้ว”
หากเป็นยามปกติ เซี่ยผิงกั่งก็คงเตะเขาเข้าสักป้าบแล้ว แต่
