สุขภาพร่างกายของมารดาเขาก็ยังต้องดูแลอยู่
“แค่เสื้อผ้าและเครื่องประดับเล็กน้อยเท่านี้ เหตุใดท่านย่าต้องโกรธขนาดนี้ด้วย เงินที่ท่านพ่อเคยให้เมื่อก่อนซื้อเครื่องเงินทองหยกต่างๆ ได้ตั้งเท่าไร ตอนนี้แต่จะให้ซีเอ๋อร์ไปเอาของที่ควรเป็นของนาง ทำไมท่านต้องโมโหขนาดนี้ด้วย หรือท่านย่าคิดว่าเซี่ยชุนกับเซี่ยจูจะขาดทุนไม่ได้ แต่ซีเอ๋อร์กลับถูกเอาเปรียบได้ หากเช่นนั้นแล้ว…ในสายตาของท่านพวกเราพี่น้องมีค่าไม่ถึงหนึ่งอีแปะเช่นนั้นหรือ” เซี่ยเฉียวเอ่ยช้าชัดไม่รีบร้อน
เมื่อคำพูดเหล่านี้ออกจากปากนางกลับไม่ได้รู้สึกก้าวร้าวบีบคั้น
เซี่ยหนิวซานได้ยินคำพูดของลูกสาวก็ครุ่นคิด เขารู้สึกว่าคำพูดของนางนั้นถูกต้องกว่า
“นังหนูสองคนนี้ไปแย่งของของซีเอ๋อร์มาก่อน ให้นางแย่งกลับมาบ้าง จะเป็นไรไป” เซี่ยหนิวซานเอ่ยสบายๆ
เขาไม่อาจให้ลูกสาวของเขาถูกเอาเปรียบได้แน่นอน
นอกจากนี้ของทุกอย่างในบ้านนี้เขาก็เป็นคนให้ ซีเอ๋อร์แย่งคืนมาบ้างเล็กน้อยเพื่อระบายอารมณ์เท่านั้น ท่านแม่ก็ไม่ได้ขาดทุน จะโกรธอะไรนักหนา
หญิงชรารู้สึกอึดอัดหายใจไม่ออก
เซี่ยผิงกั่งเรียกบ่าวรับใช้มานำทางให้เขา
เซี่ยซียังคงมึนงงเล็กน้อย แต่นางก็รู้จักที่จะเดินตามเซี่ยผิงกั่งไป และจำสิ่งที่เซี่ยเฉียวพูดได้ว่าต้องเลือกสิ่งที่นางชอบ
เรื่องที่เซี่ยซี่ถูกแย่งของไปล้วนเป็นเรื่องที่ไม่มีใครรู้
เมื่อเด็กๆ มีปัญหากันก็เป็นพวกแม่ๆ ที่เจรจากัน หลูซื่อมักจะให้เซี่ยซียอ
