มอยู่เสมอ พอหลายครั้งเข้านางจึงทำได้เพียงแต่คอยหลบคอยซ่อนเท่านั้น
นางไม่ชอบพูดหรือส่งเสียงดัง ยิ่งไม่รู้ถึงประโยชน์ของการฟ้อง
เซี่ยหนิวซานและเซี่ยผิงกั่งก็ไม่ค่อยมีความละเอียดลออในเรื่องนี้ กระทั่งเลี้ยงเด็กสองคนนี้แบบปล่อยๆ ก็เลยไม่เคยได้ถามอะไรมาก
ตอนนี้เมื่อเซี่ยเฉียวมาด้วย แต่นางหายใจไม่ออกครั้งหนึ่งก็ทำให้เซี่ยหนิวซานตกใจแทบแย่แล้ว
เด็กที่ร้องไห้เป็นจะมีขนมกิน
เซี่ยผิงกั่งนำเซี่ยซีไปด้วยตัวเอง ทุกที่ที่เขาผ่านไปย่อมยุ่งเหยิงไม่เป็นระเบียบราวกับโจรขึ้นบ้าน
เซี่ยซีมองของที่อยู่ในกล่องเครื่องประทินผิว นางก็เห็นว่าสวยดีจึงนำมาทั้งหมด เซี่ยผิงกั่งเห็นว่านางเก็บไว้ในอกเสื้อไม่หมด จึงนำมาผ้ามาให้นางห่อเอาไว้
หลังจากผ่านไปครึ่งชั่วยามห่อผ้าก็เต็ม
ภายในห่อผ้าส่วนใหญ่เป็นของที่เซี่ยซีถูกแย่งชิงไปก่อนหน้านี้ และมีบางส่วนที่เป็นของเซี่ยชุนและเซี่ยจูเอง
“นั่น นั่นเป็นดอกไม้มุกของข้า! ของข้า! ท่านแม่ซื้อให้ข้า!” เซี่ยจูรู้สึกน้อยใจ
เซี่ยเฉียวจิบชาไปหนึ่งอึกและปรับลมหายใจ ดูเหมือนนางจะดีขึ้นมากแล้ว
นางเอ่ยขึ้นช้าๆ เลียนแบบท่าทางของหลูซื่อ “เจ้าเป็นพี่สาว ให้ของน้องสาวจะเป็นไรไป อีกอย่าง ก่อนหน้านี้เจ้าก็ใช้ของของเซี่ยซีมานาน ข้าเห็นว่าบางชิ้นก็ทรุดโทรมเสียหายไปไม่มีค่าเหมือนเมื่อก่อน ก็ควรที่จะชดเชยให้นางบ้าง จูเอ๋อร์ เจ้าอย่าได้ขี้เหนียวไร้สาระเช่นนี้ ไม่น่ารักเลย”
ตอนที่ 216 เรื่องที่ไม่รู
