ขามีชีวิตอยู่มานานขนาดนี้ เคยแต่แย่งของของคนอื่น ไม่เคยมีใครมาแย่งของของเขาเลย!
แม้แต่ลูกสาวของเขาก็จะปล่อยให้คนอื่นมาแย่งของของพวกนางไม่ได้?!
หากเรื่องนี้แพร่ออกไป ก็เท่ากับเสียเปล่าที่เป็นโจรมาตั้งหลายปี!
มันเป็นเรื่องของศักดิ์ศรี!
“ที่แท้ก็เป็นการแลกเปลี่ยนเครื่องประดับ…” เซี่ยเฉียวสูดหายใจก่อนจะกวักมือเรียกเซี่ยซี “พวกนางแลกเปลี่ยนเครื่องประดับอะไรให้เจ้า เท่าไรบ้าง”
เซี่ยซีกระพริบตาปริบๆ ด้วยท่าทางซื่อๆ หลังจากนั้นไม่นานนางก็ส่ายศีรษะ
“ในเมื่อเป็นการแลกเปลี่ยน เช่นนั้นแล้วพี่ใหญ่ ท่านพาเซี่ยซีไปเลือกหน่อยสิ ซีเอ๋อร์ เครื่องประดับของพี่สาวทั้งสองคนนี้ของเจ้าต้องสวยงามเหมือนกันแน่ๆ เจ้าไปเลือกที่เจ้าชอบสิ เข้าใจหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยกับเซี่ยซี
เซี่ยซีชอบอะไรเล่า
ก็อะไรที่เป็นเงิน เป็นทอง เป็นหยก พูดให้ง่ายๆ ก็คือของที่มาค่ามีราคานั่นล่ะ
“พวก พวกเจ้าจะเอาของของข้าไปไม่ได้นะ” เซี่ยชุนได้ยินดังนั้นก็รีบเอ่ยขึ้นทันที
เซี่ยเฉียวไอหนึ่งทีก่อนจะเอ่ยขึ้นช้าๆ “เมื่อครู่เจ้าบอกว่าเป็นการแลกเปลี่ยนกันเล่นๆ…พี่ใหญ่ ท่านแม่ยังบอกอีกว่า ให้ข้าเตรียมของขวัญให้ลูกพี่ลูกน้องสองคนนี้…ข้าไม่มีเงินจริงๆ ไม่อย่างนั้นพี่ใหญ่ให้ข้ายืมสักหน่อยได้หรือไม่…แค่กๆๆๆ”
เซี่ยเฉียวไอจนหายใจเข้าไม่ได้
เซี่ยหนิวซานได้ยินเสียงไอของนางก็จิตใจไม่ดี “เจ้าไม่ต้องพูดแล้ว เดี๋ยวหายใจไม่ออกกันพอดี”
เขาและลูกชายคนโตรู้ดี
