จ้ารอง ดูลูกชายเจ้าสิ นี่หรือมากราบไหว้บรรพบุรุษ ดุอะไรอย่างนี้ ข้าไม่กล้าอยู่แล้ว” หญิงชรารีบหาตัวช่วย
เซี่ยหนิวซานเหลือบไปมองลูกชายก่อนที่จะหัวเราะเสียงดัง “ท่านแม่ทำไมขี้ขลาดอย่างนี้เล่า ถึงแม้เจ้าเด็กนี่จะดูร้ายกาจ มันก็ไม่ทำอะไรจริงๆ หรอก แม้จะทุบตีคนอื่นก็คงไม่ทุบตีท่านหรอก อย่างมากก็พวกเด็กๆ ในบ้านเป็นคู่ซ้อมมือให้กับเขา ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร”
เขารู้จักลูกชายของตนเองดี ไม่ว่าเด็กคนนี้จะหุนหันพลันแล่นแค่ไหน แต่เขาเป็นคนฉลาด
เป็นไปไม่ได้เลยที่จะตัดคอท่านยายของเขาเอง
เขาฉลาดนะ!
“…” หญิงชรากลืนน้ำลาย จู่ๆ ก็ไม่รู้ว่าจะพูดอะไรดี
โกรธ นางโกรธ แต่ก็รู้สึกจนปัญญา
“ไอ้หยา หลานชาย เจ้าอย่าได้เข้าใจผิดสิ พวกเราก็แค่เห็นว่านังหนูหน้าตาดี เสียดายก็เท่านั้น นางสูงส่งล้ำค่า พวกเราคนธรรมดาไม่คู่ควรหรอก ล้อกันเล่นเท่านั้น…อย่าได้คิดเป็นจริงเป็นจังเลย…” สะใภ้จย่ารีบเอ่ย
สะใภ้ซินก็รีบพยักหน้าเช่นกัน
อึก เซี่ยเฉียวกลืนน้ำชาหนึ่งอึก
เซี่ยผิงกั่งแค่นเสียง “ข้าก็มีน้องสาวแค่คนนี้คนเดียว คิดจะเป็นน้องเขยของข้าก็ต้องผ่านด่านข้าไปให้ได้ก่อน ใครกล้ามาวุ่นวาย ข้าจะหักขามันเสีย ทั้งชาตินี้อย่าหวังว่าจะยืนขึ้นมาได้อีกเลย”
เซี่ยเฉียวพยักหน้าอย่างจริงจัง “ขอบคุณพี่ใหญ่”
คนอื่นๆ รู้สึกขมขื่น
พวกเขาเห็นความสำคัญของเซี่ยเฉียวที่ไหนกัน? พวกเขาเพียงแต่คิดว่าเด็กเซี่ยเฉียวคนนี้ดูอ่อนแอ หากให้นางแต่งเข้าบ้านญาติ
