่ สร้อยคอนี้เหมาะกับเด็กหญิงตัวน้อยน่ารักๆ เจ้าหน้าตาอย่างนี้ พอใช้ของนี่แล้วไม่เข้ากันเลย อย่างกับลิงไม่มีผิด”
เซี่ยชุนได้ยินดังนั้นก็โกรธหน้าดำหน้าแดง
“ท่านหมายความว่าอย่างไร” เซี่ยชุนเอ่ยด้วยโทสะ
เซี่ยเฉียวสวมสร้อยกลับลงไปบนคอของเซี่ยซี จากนั้นนางก็จ้องเซี่ยจู “เจ้าจะถอดของนี่ออกมาเองหรือจะให้ข้าลงมือ”
เซี่ยจูหน้าแดงขึ้นมาทันทีด้วยความโกรธ “ท่านแม่ ท่านแม่ พี่หญิงใหญ่รังแกข้า”
เสียงตะโกนของนางแทบจะทำให้เซี่ยเฉียวสิ้นใจ
แก้วหูแทบแตก
เซี่ยเฉียวรีบกุมหน้าอกทันที นางไอออกมาสองที แล้วเอนตัวไปทางเซี่ยซี จากนั้นก็หอบอย่างน่าสงสาร
เซี่ยซีไม่ชอบใช้สมอง เมื่อนางเห็นเซี่ยเฉียวเป็นเช่นนี้ สายตาของนางก็แสดงความห่วงใยออกมา
เสียงตะโกนของเซี่ยซีเรียกให้สะใภ้จย่า สะใภ้หลู และสะใภ้ซิน ทั้งสามต้องออกมาทันที
“เป็นอะไรไปจูเอ๋อร์” สะใภ้ซินรีบเอ่ยถาม
เซี่ยจูเอ่ยด้วยความเสียใจ “ท่านแม่ พี่หญิงใหญ่รังแกข้า พวกเราแค่คิดว่าเครื่องประดับของซีเอ๋อร์สวยดี ก็เลยคิดจะเอามาลองใส่ดูเท่านั้น แต่นาง นางกลับบอกว่าพี่หญิงชุนขี้เหร่ ยังให้ข้าถอดของออกมา นางร้ายกับพวกข้า ดูถูกพวกข้า”
สะใภ้ซินเอ่ยขึ้นด้วยท่าทางลำบากใจ “สะใภ้รอง ครอบครัวของพวกเราถ่วงแข้งขาพี่รองก็จริง แต่ระหว่างพวกเด็กๆ ก็ไม่ควรที่จะเป็นเช่นนี้ใช่หรือไม่”
หลูซื่อยิ้มกระอักกระอ่วน “ซีเอ๋อร์ ก่อนหน้านี้แม่บอกเจ้าว่าอย่างไร เจ้ามีเครื่องประดับสวยงามมากมาย
