ซี่ยจูเหลือบมองอย่างอิจฉา จากนั้นก็จ้องมองไปที่มือของเซี่ยซี
นางคว้ามือของเซี่ยซีมาทันที แล้วก็ได้เห็นกำไลบนข้อมือนั้น
นางรูดกำไลออกจากข้อมือเซี่ยซีโดยไม่รีรอ แล้วเอาไปใส่บนข้อมือตนเองในชั่วพริบตา
เซี่ยจูเป็นลูกสาวของของอาสามซึ่งมีอายุใกล้เคียงกับเซี่ยซี ดังนั้นนางจึงพอจะใส่กำไลนี้ได้
เซี่ยเฉียวลุกขึ้นยืนและเดินออกไป
“พวกเจ้าเล่นกันสนุกไหม” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยถามขึ้นด้วยรอยยิ้ม
ตั้งแต่ที่นางเดินเข้าบ้านไป นางก็ไม่ได้พูดอะไรเลย แต่จู่ๆ นางก็พูดออกมาอย่างกะทันหัน เซี่ยชุนและเซี่ยจูต่างพากันตกตะลึงไปชั่วครู่ พอหันกลับมามองและพบว่าเป็นเซี่ยเฉียว พวกนางกลับไม่รู้สึกผิดอะไรแม้แต่น้อย
กระทั่งยังใช้สายตามองเซี่ยเฉียวจากศีรษะจรดปลายเท้า
“พี่หญิงใหญ่ กระดิ่งบนข้อมือท่านสวยมากเหลือเกิน” เซี่ยชุนเอ่ยขึ้น
อันที่จริงก็แค่ธรรมดาๆ หรอก
กระดิ่งนี้ดูไม่มีอะไรพิเศษเลย ยิ่งไม่มีลวดลายวิจิตรงดงามอะไรด้วย ดูพื้นๆ มาก แต่มันเป็นสีทอง ซึ่งดูเหมือนจะเป็นทองแท้ น่าจะหนักทีเดียวเชียว?
เซี่ยเฉียวเขย่าข้อมือและยิ้ม “อยากได้ไหม”
“พี่หญิงให้จะให้ข้าหรือ ท่านใจดีจริงๆ” เซี่ยชุนรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้ม นางก้าวเข้าไปคิดจะจับแขนเซี่ยเฉียวอย่างง่ายดาย
“เจ้าผิวคล้ำ เจ้าใส่กระดิ่งของข้าแล้วขี้เหร่” เซี่ยเฉียวหัวเราะออกมา จากนั้นก็ดึงสร้อยคอออกจากคอของนางกลับมาอย่างสง่างามและชำนาญพลางเอ่ยขึ้นช้าเนิบ “เจ้าอายุสิบห้าใช่หรือไม
