ื่อสร้างความผูกพัน” หลูซื่อลูบศีรษะของเซี่ยซีพลางถอนหายใจ
เซี่ยซีไม่ชอบพูดจา เอาแต่นิ่งเงียบ
สายตานางเอาแต่มองเครื่องประดับบนร่างตัวเอง
วันนี้เซี่ยซีสวมชุดน่ารักมาก เป็นชุดกระโปรงผ้าไหมเนื้อดีบางเบาโปร่งแสง บนคอสวมสร้อยที่ทำจากอัญมณีส่งเสียงดังกรุ๋งกริ๋ง บนศีรษะประดับปิ่นรูปแมลงปอทองคำฝังหยก บนข้อมือยังมีกำไลหยกขาวสองวง รอบเอวมีพู่หยกหลากสีสัน ดูมีเสน่ห์และใจกว้าง
พูดง่ายๆ ก็คือ สิ่งที่นางสวมใส่ในวันนี้ค่อนข้างมีราคา
เมื่อเห็นว่าเซี่ยซีไม่พูดอะไร เอาแต่ลูบหยกหลากสีบนเอวนาง หลูซื่อก็ถอนหายใจ
“เครื่องประดับพวกนี้เป็นของปีที่แล้ว ปีนี้ในบ้านมีคนเพิ่มเข้ามา แต่ไม่มีรายรับอะไรเพิ่มเติม ก็เลยไม่ได้ซื้อของใหม่ดีๆ ให้เจ้า” หลูซื่อเอ่ย
เซี่ยซีเงยหน้ามองนาง
แต่ในที่สุดก็ไม่ได้พูดอะไร
ไม่นานนักก็ถึงที่หมาย
พวกเขาเพิ่งลงจากรถม้าก็มีคนออกมาจากบ้านแล้ว เซี่ยหมั่งซานและเซี่ยฉงซานยืนอยู่ที่นั่น และต้อนรับขับสู้เซี่ยหนิวซานอย่างร่าเริงยินดี บ่าวรับใช่ที่อยู่ด้านหลังก็เริ่มเคลื่อนไหวรับของที่พวกเขานำมาด้วย
เซี่ยเฉียวมองท่าทางไม่เกรงใจเช่นนี้ด้วยสายตางุนงง
พี่น้องเซี่ยทั้งสองคนเพียงแต่ตบบ่าเซี่ยผิงไหวเบาๆ “เด็กดีเจ้าโตขึ้นอีกแล้วสินะ ไป เข้าไปข้างในกันดีกว่า”
เซี่ยผิงกั่งกวาดสายตามองสองพี่น้องก่อนจะแค่นเสียงออกมา “ลูกตานี้คงมองไม่เห็นคนอื่นแล้วสินะ หากมองไม่เห็น ข้าก็จะพาน้องสาวของข้าไปล่ะ”
ทันทีที่เ
