แม้ว่าพวกนางจะแยกครอบครัวออกมาแล้ว แต่แม่สามีของนางก็ค่อนข้างน่ารำคาญ มักจะด่าทอนางอยู่เป็นประจำ
แน่นอนว่าแม่สามีของนางยังมีลูกชายอีกคนหนึ่ง
นางแค่รู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ดวงไม่ดีก็เลยมีเจตนาจะสร้างความลำบากให้นาง
ในยามบ่าย
“เจ้าต้องการให้ลูกชายของเจ้าได้เรียนหนังสือหรือไม่” เซี่ยเฉียวพบผู้หญิงคนนั้นกำลังซักผ้าอยู่ริมแม่น้ำจึงย่อตัวลงแล้วเอ่ยถาม
ผมของหญิงคนนั้นยุ่งเหยิงเล็กน้อย นางหันศีรษะมามองเซี่ยเฉียวด้วยความสงสัย
“ข้ารู้เรื่องหยินและหยางดี เจ้าเชื่อหรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก
ผู้หญิงคนนั้นยิ้ม “ท่านนักพรต ข้ากำลังยุ่งอยู่…”
“สามีเจ้าเป็นคนทำปิ่นไม้ที่อยู่บนหัวเจ้าให้ใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวยิ้มและอ่อนโยนอย่างยิ่ง “สามีของเจ้าไม่สามารถไปเกิดใหม่ได้เพราะเขาปล่อยวางเจ้าไม่ลง หากเจ้าต้องการให้เขาไปเกิดใหม่ เจ้าต้องเข้มแข็งขึ้นมาหน่อย ไว้คราวหน้าหากเจ้าเห็นแม่สามีมาก็ให้หยิบไม้กวาดมาตีไล่ออกไปเลย ตกลงไหม”
สะใภ้ฟังลูบปิ่นปักผมของตนเองโดยไม่รู้ตัว
มันเป็นปิ่นที่สามีของนางมอบให้
คนอื่นๆ ต่างก็คิดว่านางหยิบกิ่งไม้ขึ้นมาปักบนหัวของนางอย่างส่งๆ แต่แท้จริงแล้ว…
ตลอดมานางอายที่จะพูดกับคนภายนอกว่าสามีของนางเป็นคนทำมันขึ้นมาให้ และบนปิ่นยังมีลูกท้อเล็กๆ ด้วย เพราะชื่อเล่นของนางคือเถาเอ๋อร์[1]
ตอนที่ 204 ครอบครัวไม่สงบสุข
สะใภ้ฟังมองเซี่ยเฉียวด้วยความตกใจ ปากนางสั่นเล็กน้อย “ท่านนักพรตบอกว่า…สามีของ
