หล่นลงมาจากฟ้า
เซี่ยหนิวซานค่อนข้างพอใจกับท่าทีของหลูซื่อ และแม้แต่เซี่ยผิงกั่งก็รู้สึกว่าหลูซื่อทำเรื่องนี้ได้ดีอย่างหาได้ยากยิ่ง ดังนั้นเขาจึงสุภาพขึ้นมาก
“ผ้าพวกนี้เป็นของขวัญขอโทษที่ตระกูลหยวนส่งมาให้ ข้าหาร้านเย็บปักที่ดีที่สุดให้รีบทำออกมา…” หลูซื่อดูเอาอกเอาใจ นางเอ่ยขึ้นอย่างระมัดระวัง
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ขอบคุณท่านแม่มาก”
น้ำเสียงของนางไม่ยินดียินร้ายราวกับว่านางกำลังพูดเรื่องธรรมดากับคนทั่วไป
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลูซื่อแข็งค้างเล็กน้อย
“เจ้าชอบหรือไม่” หลูซื่อรีบเอ่ยถามอีก
“ก็พอใช้ได้” เซี่ยเฉียวยังคงมีทิฐิ
กระนั้นหลูซื่อก็รู้สึกโกรธขึ้นมาเล็กน้อย จากนั้นนางก็เหลือบมองเซี่ยหนิวซานด้วยสีหน้าอึดอัดลำบากใจ
เซี่ยหนิวซานหัวเราะขึ้นมาก่อนจะเอ่ย “เสื้อผ้าพวกนี้ดูสวยดี หากข้าเป็นผู้หญิงจะต้องชอบแน่ เอาล่ะ กินข้าวกันดีกว่า”
“…” หลูซื่อขึงตา ไม่รู้จะพูดอะไรดีอยู่พักหนึ่ง
อยากให้เซี่ยหนิวซานชมที่ไหน!
พ่อลูกคู่นี้ตาถั่ว ไหนเลยจะแยกแยะความสวยและความอัปลักษณ์ได้!
นางคิดว่าถึงอย่างไรนางก็ได้เตรียมเสื้อผ้าให้เด็กคนนี้แล้ว หากนางรู้จักที่จะซาบซึ้ง ก็ควรจะกล่าวขอบคุณนางบ้างสิ!
แต่นางกลับรับไปเฉยๆ เช่นนี้ มองไม่ออกด้วยซ้ำว่านางชอบหรือไม่ชอบ
อย่างไรก็ตามเสื้อผ้านี้ดีจริงๆ หากนางยังจุกจิกเรื่องมากอีก เด็กคนนี้ก็คงไม่รู้จักพอ
หลูซื่อนั่งลงแต่โดยดี
เซี่ยผิงกั่งนึกถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในวันนี้ขึ้นมา
