ก็หวนนึกถึงคำพูดลึกลับคาดเดาไม่ได้ที่เซี่ยเฉียวเคยพูดก่อนหน้านี้ คิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เตรียมที่จะเอ่ยถามนาง
“โรงทำเทียนที่ในเมืองซ่อนคนตายเอาไว้ วันนี้ข้าบังเอิญผ่านไปพอดี จึงได้จับนักโทษกลับไป ได้ผลงานด้วยความบังเอิญโดยไม่ต้องทำอะไรเลย” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยขึ้น
ช่วงนี้เขาโชคดีเป็นพิเศษ
ไม่ต้องพูดถึงคดีก่อนหน้านี้ที่ปิดไม่ได้มาหลายปี แต่กลับคลี่คลายได้อย่างแปลกประหลาด
เหตุการณ์วันนี้ก็เหมือนโชคหล่นลงมาจากฟ้า สวรรค์ประธานขนมให้เขาถึงปากอีก
มีพยานและหลักฐานครบถ้วน หลังจากนำตัวคนกลับไป เขาก็สารภาพทันที และเบื้องบนตัดสินประหารชีวิตในสามวันอย่างไม่รีรอ
เพื่อนร่วมงานของเขาทุกคนต่างพากันอิจฉา
ช่วยไม่ได้นี่ เขาเจอคดีนี้ตอนที่ออกไปกับองค์รัชทายาท และรัชทายาทก็ไม่ต้องการผลงานนี้ ทั้งหมดจึงเป็นผลงานของเขา…
เมื่อเซี่ยหนิวซานรู้สึกยินดีเมื่อได้ยินเรื่องนี้ “การสะสมผลงานนี้ไว้พอจะลบล้างกับผิดพลาดครั้งใหญ่ได้ คาดว่าหลังจากนี้เจ้าน่าจะอยู่ในตำแหน่งนี้ได้มั่นคงขึ้น ไม่ต้องกังวลว่าจะถูกถอดตำแหน่งเหมือนครั้งที่แล้วมา”
เซี่ยเฉียวไม่มีคำพูดใด
เซี่ยผิงกั่งพยักหน้า “น้องหญิง เจ้าอยู่ในวัดมานานแล้ว ในโลกนี้มีผู้วิเศษเหมือนกับราชครูมากมายหรือ”
ราชครูที่ตอนนั้นยังเป็นกุนซือในค่ายด้วย
เขามีเพียงความเชี่ยวชาญด้านศิลปะวิชาการเท่านั้น ราชครูไม่ได้เชี่ยวชาญในจับวิญญาณพวกนี้ แต่เป็นด้านโหราศาสตร์และการสงคราม
“ก็พอมี
