้องถูกซ่อนอยู่ในนั้นอีกหลายปี!
กระทั่งว่า พอมีโอกาสประจวบเหมาะ เจ้าเด็กคนนี้ก็คงจะให้คนนำมันไปฝังไว้ ก็คงไม่มีใครรู้เรื่องนี้อีก!
สวรรค์มีตาจึงได้เกิดเพลิงไหม้ครั้งนี้!
กรรมตามสนอง!
เซี่ยเฉียวยังคงเวียนศีรษะ นางจึงยังคงนั่งอยู่
สามีภรรยาตระกูลเว่ยก็ไม่ไปไหน
จ้าวเสวียนจิ่งก้าวเข้าไปหานาง พอผ่านไปสักพัก เขาก็เห็นหนังตาเซี่ยเฉียวกระตุก จึงได้เอ่ยถาม “ขอทราบฉายาท่านเซียน?”
เซี่ยเฉียวลืมตาขึ้นเล็กน้อย นางเหนื่อยล้าอยู่บ้าง
“โม่ชูเซิง” เซี่ยเฉียวเอ่ย
จ้าวเสวียนจิ่งชะงักไปทันที เขานึกว่านักพรตบอกไม่ให้เขาพูดโดยสัญชาตญาณ นึกว่าตนเองส่งเสียงดังรบกวนการพักผ่อนของนางแล้ว
แต่ครู่ต่อมา จู่ๆ เขาก็ได้สติกลับมา “ศิษย์พี่…โม่?”
“ศิษย์น้องรอง” เซี่ยเฉียวพยักหน้าทักทาย จากนั้นก็ยกมือขึ้นด้วยท่าทางลึกลับคาดเดาไม่ได้ “ศิษย์น้อง ข้าใช้พลังไปมาก รู้สึกเหน็ดเหนื่อยเล็กน้อย เจ้ารีบพยุงข้าขึ้น แล้วเตรียมรถม้าให้ข้าหน่อย ข้าจะกลับไปพักผ่อนที่หอส่องชะตาเสียหน่อย”
เซี่ยเฉียวยังพยายามดัดเสียงตัวเองให้เปลี่ยนไปอีกด้วย
เสียงของนางก็ฟังดูปกติดี
แต่จ้าวเสวียนจิ่งกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
เซี่ยเฉียวคิดว่าตอนนี้นางเป็นศิษย์พี่แล้ว จึงสามารถใช้ประโยชน์จากมันได้
ถึงอย่างไรนางก็เป็นศิษย์พี่ นางยังมีอาจารย์ปกป้องอยู่ ในเมื่อตอนนี้ศิษย์พี่คนนี้เอ่ยปาก แม้ว่าเขาจะเป็นรัชทายาท เขาก็ยังต้องเคารพและเกรงใจนางอยู่บ้าง อีกอ
