ย่างเมื่อครู่นางก็เพิ่งจะลำบากลำบนมาหนึ่งยก ให้เขาดูแลนางหน่อยก็สมเหตุสมผลแล้ว
นางจึงยื่นมือออกไปเตรียมที่จะคว้าเขาไว้
เซี่ยเฉียวเหลือบมองไปที่นิ้วเรียวยาว
ก่อนจะวางมือของนางลงไปบนมือนั้น
มือของรัชทายาทค่อนข้างนิ่มนวล
กระดูกผอมบางแข็งแรงอย่างเห็นได้ชัด…
“…” จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้ว และคิดที่จะดึงมือกลับ แต่ทันใดนั้นเขาก็ได้กลิ่นที่คุ้นเคย ดวงตาจึงวาบแสงทันใด ก่อนจะยื่นมือออกไปจับข้อมือที่ยื่นออกมาของนางไว้
มือนี้ทั้งขาวทั้งเล็ก ให้ความรู้สึกของคนที่ป่วยมาเป็นเวลานาน
เหมือนกับเซี่ยเฉียวไม่มีผิด
เซี่ยเฉียวยิ้มแย้ม มือเล็กๆ ของนางยังบีบมือใหญ่ของจ้าวเสวียนจิ่งเอาไว้ “มือของศิษย์น้องแข็งแรงเสียจริง ไม่เลวเลยนะ ดูท่าปกติแล้วคงตั้งใจฝึกยุทธ์ล่ะสิ”
“…” สีหน้าของจ้าวเสวียนจิ่งตึงเครียดขึ้นไปทันที มีความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างเกิดขึ้นในใจเขา
ตอนนี้เขารู้สึกสับสนเล็กน้อย
เซี่ยเฉียวแสร้งเป็นโม่ชูเซิง หรือว่า…นางจะเป็นคนคนเดียวกัน…อยู่แล้ว!?
“ศิย์พี่มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไรหรือ” เมื่อคนตรงหน้าเขาไม่ยอมพูดออกมา จ้าวเสวียนจิ่งก็เลยแสร้งทำตัวเป็นศิษย์น้องที่เชื่อฟังพลางเอ่ยถาม
เซี่ยเฉียวถอนหายใจอีกครั้ง “ข้าก็ออกมาหาเงินค่าธูปเทียนนิดหน่อยสิ…งานนี้ยากเกินไป ข้าอายุมากแล้ว งานหนักขนาดนี้ก็ดูท่าจะทำไม่ค่อยไหว…”
ตอนที่ 194 น่าเหลือเชื่อ
จ้าวเสวียนจิ่งหนังตากระตุกทันที
เมื่อเซี่ยเฉียวได้รับการพยุงจากรัชทายา
