ถัดมาพวกเขาก็กลับออกมาอยู่ข้างนอกอีก!
“เหตุใดพวกเจ้าถึงได้กระวนกระวายกันขนาดนี้ หมอนั่นเป็นคุณชายบ้านไหนหรือ” ใต้เท้าหลิวก็เคร่งเครียด แต่คนที่ถูกขังอยู่ข้างในก็มีอยู่ตั้งเยอะขนาดนี้แล้ว เพิ่มขึ้นมาอีกคนเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่าต่างกันเท่าไรนัก
“…” เซี่ยผิงกั่งเหลือบมองใต้เท้าหลิวอย่างเห็นอกเห็นใจ “นั่นคือ…รัชทายาท”
“อ่า…” ใต้เท้าหลิวพยักหน้า ก่อนจะตกตะลึงและเอ่ยด้วยเสียงสูง “ใครนะ!”
“องค์ชายรัชทายาท” เซี่ยผิงกั่งเอ่ยเสียงเบา
ตึง เสียงหนึ่งดังขึ้น ใต้เท้าหลิวเป็นลมไปแล้ว
คนอื่นก็ว่าไปอย่าง แต่นี่รัชทายาท…
รัชทายาทเข้าไปแล้ว!
จบแล้ว เขารับราชการต่อไปไม่ได้แล้ว ชีวิตของทุกคนในครอบครัวก็จะรักษาไว้ไม่ได้ด้วย!
เซี่ยผิงกั่งก็กังวลเช่นกัน แต่เขาก็รู้ว่าความวิตกกังวลนั้นไร้ประโยชน์ ตอนนี้สถานที่นี้เต็มไปด้วยความชั่วร้าย ความหวังว่าจะดับไฟคงจะเป็นไปไม่ได้ ดังนั้นเขาจึงสั่งทหารให้ไปตามพระภิกษุมาด้วยจำนวนหนึ่ง
เมื่อจ้าวเสวียนจิ่งก้าวเข้าไปในควันคำนี้แล้ว เขาก็รู้สึกแปลกใจอยู่บ้าง
อึดใจต่อมา เขาก็เห็นนักพรตคนหนึ่งกำลังยืนพึมพำอะไรบางอย่างกับกลุ่มควันสีดำแดงอยู่ตรงนั้น
สีหน้าของนักพรตคนนั้นใช่ว่าจะดีเท่าไรนัก
แต่ไม่ใช่เซี่ยเฉียว
เซี่ยเฉียวรู้ได้ในทันทีว่ามีคนเข้ามาข้างในนี้อีกคนหนึ่งแล้ว
โดยเฉพาะพลังหยินแปลกประหลาดสายนั้นที่ทำให้นางไม่สนใจไม่ได้ เมื่อนางหันกลับไปมองก็เห็นว่าเป็นจ้าวเสวียนจิ่ง จึงไม่
