่อย แต่เจ้ากลับทำให้นางโกรธจนตาย อยู่ดีๆ ก็โกรธจนตายจากไป ข้าจะตีเจ้าให้ตาย!”
ท้ายที่สุดฮูหยินเว่ยก็หยิบไม้กวาดที่อยู่ใกล้มือ ยกขึ้นแล้วพุ่งเข้าไป
เจิ้งหลู่เซิงตกตะลึงทันที
เขากำลังคิดจะอธิบาย ไม้กวาดด้ามนั้นก็หวดลงมา
เขาถูกทุบตีหลายครั้งทั้งที่ยังไม่ได้ตรวจสอบ
ความเคลื่อนไหวอันเอิกเกริกนี้ดึงดูดเพื่อนบ้านทั้งหมดในตรอกนี้ให้เข้ามาสนใจ
หลังจากฮูหยินเว่ยออกแรงทุบตีไปหลายครั้งก็นั่งลงร้องไห้อยู่กับพื้น “ลูกสาวที่น่าสงสารของแม่ ลูกของแม่ เจ้าตายอย่างน่าสงสาร แม่ไม่ดีเอง เลือกแล้วเลือกอีก ก็นึกว่าคนที่เติบโตขึ้นมาด้วยกัน คู่หมายตั้งแต่ยังเล็กจะเป็นคนดี แต่นึกไม่ถึงเลยว่าเขาจะเลี้ยงผู้หญิงเอาไว้นอกบ้าน เจิ้งหลู่เซิงเจ้าคนไร้ยางอาย ตระกูลเว่ยของข้าไม่ดีกับเจ้าตรงไหนหรือ ตอนนั้นบ้านเจ้าก็เป็นแค่ครอบครัวธรรมดาทั่วไป พวกเราสองสามีภรรยาก็ช่วยโอบอุ้มขึ้นมา จนพวกเจ้าเริ่มกิจการทำเทียนขึ้นมาได้ แต่พอตอนนี้เจ้ามีเงินทองแล้วกลับปฏิบัติกับลูกสาวข้าแบบนี้!”
เมื่อฮูหยินเว่ยร้องไห้ขึ้นมา นางก็ดูน่าสงสารยิ่งนัก
เจิ้งหลู่เซิงลนลานแล้ว “แม่ยาย ท่านเข้าใจผิดแล้ว ข้าไม่ได้ นาง นางมาหลังจาก…”
“หลังจากลูกข้า!? ได้ ในเมื่อเพื่อนบ้านทุกคนก็มาอยู่ที่นี่แล้ว ข้าจะถามพวกเขาว่าพวกเจ้าอยู่ที่นี่มานานแค่ไหนแล้ว” ฮูหยินเว่ยไม่ได้โง่ นางร้องตะโกนโวยวายขึ้นมา
สีหน้าของเจิ้งหลู่เซิงเปลี่ยนไปทันทีที่ได้ยินเช่นนั้น
