ซี่ยเฉียวพูด เมื่อไปถึงที่ถนนซีเชวี่ย ในที่สุดก็พบซอยเล็กๆ พวกเขาหยุดอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง และเมื่อเดินไปที่ถึงบ้านหลังนั้นก็ได้ยินเสียงคนสองคนหัวร่อต่อกระซิกกัน
เสียงนั้น…
คุ้นหูเป็นอย่างยิ่ง
ฮูหยินเว่ยค่อนข้างหุนหันพลันแล่น นางจึงบุกเข้าไปทันที
นางกลับได้เห็นชายหนึ่งหญิงหนึ่งนั่งกอดกันที่ลานบ้าน!
ชายผู้นั้นคือลูกเขยที่นางให้ความสำคัญมาก ส่วนผู้หญิง…
ก็เป็นคนคุ้นเคย!
มารดาของหญิงสาวผู้นี้ทำงานซักผ้าให้กับครอบครัวของนาง และเนื่องจากนางทำงานได้ไม่เลว นางจึงเพิ่มค่าแรงให้อยู่เป็นประจำ
พวกเขายังมีน้ำใจต่อแม่ลูกคู่นี้มาก แม้จะนับไม่ได้ว่ามีบุญคุณอะไรใหญ่โต แต่ก็ถือว่ามีความเอื้อประโยชน์อยู่บ้างนะ?!
แม้ว่านางจะไม่ได้คาดหวังว่าจะได้อะไรตอบแทน แต่ก็ไม่เคยคิดเลยว่านางจะทำเรื่องแบบนี้ออกมาได้
ที่ตลกร้ายคือนางพบเหอซิ่วเอ๋อร์เมื่อวานนี้ นางยังมีน้ำใจที่เข้าไปบอกว่าจะแนะนำคนดีๆ ให้กับนางด้วย!
เมื่อฮูหยินเว่ยนึกถึงว่าลูกสาวของนางต้องน้อยเนื้อต่ำใจเช่นไร นางก็รู้สึกปวดใจอย่างยิ่ง
จากนั้นนางก็พุ่งตรงเข้าไป “เจ้าสองคนมันทรยศไร้ยางอาย สกปรกโสมม! ข้านึกว่าเจ้าจะเป็นคนดี นึกไม่ถึงเลยว่าพวกเจ้าจะสมคบคิดกันลับๆ เช่นนี้! เจิ้งหลู่เซิงเจ้าคนสารเลว ข้ายกลูกสาวให้แต่งงานกับเจ้า เจ้ากลับทรมานนางอย่างนี้หรือ ลูกสาวข้าร่างกายไม่แข็งแรง เจ้าไม่อยากได้นางก็แค่พูดออกมา ไม่ใช่ว่านางจะต้องแต่งกับเจ้าเท่านั้นเสียหน
