้งนี้เซี่ยเฉียวไม่ได้หมดสตินาน
ยาของหมอหลวงได้ผลดี ทันทีที่นางลืมตาขึ้นมาและพบว่าจ้าวเสวียนจิ่งยังไม่ได้จากไป นางก็แทบจะหายใจไม่ออกอีก “ข้าไม่ไป”
วิญญาณที่อยู่ที่นั้นไม่เหมือนกับพวกที่อยู่ในร้านของนาง!
ร้านของนางผ่านการจัดวางฮวงจุ้ยมาแล้ว ความยโสโอหังของพวกวิญาณจึงถูกกดข่มไว้บางส่วน อีกอย่างพวกวิญญาณที่มาที่ร้านของนางได้ก็แทบจะไม่มีเจตนาร้ายต่อนาง แต่ที่ศาลตัดสินคดีความเหมือนกันที่ไหน
นางได้ยินมาว่าวิญญาณที่นั่นตายอย่างน่าอนาถ
และทั้งหมดก็น่าเกลียดน่ากลัวมาก ทั่วทั้งร่างกายเต็มไปด้วยเลือด
นอกจากนี้ยังมีวิญญาณที่ทรงพลังมากมาย
“ข้าไม่ได้บังคับให้เจ้าไปเสียหน่อย” จ้าวเสวียนจิ่งขมวดคิ้วอย่างจนใจ “เจ้าคงไม่ได้ตกใจจนเป็นลมเพราะชื่อของศาลตัดสินคดีความหรอกนะ”
“อืม” เซี่ยเฉียวหลุบตาพยักหน้าด้วยอาการอ่อนน้อม
ไม่ นางแค่ไม่อยากเห็นพลังหยินแปลกๆ รอบกายรัชทายาทต่างหาก
หากนางมองไม่เห็นวิญญาณ นางคงจะตอบรับคำเชิญอันมีน้ำใจของรัชทายาทนี้โดยไม่ต้องคำนึงถึง อย่างไรผู้ชายที่มีโหงวเฮ้งดีขนาดนี้ก็มีไม่มาก นางก็ชอบ ย่อมอยากจะชื่นชมให้มากสักหน่อย
จ้าวเสวียนจิ่งสีหน้าซับซ้อน สายตาสงบนิ่งนั้นแฝงแววจนปัญญา
น้ำเสียงแจ่มชัดเอ่ยขึ้น “เจ้ารักษาตัวให้ดี หาก…ข้ามีเรื่องจำเป็นจะมาหาเจ้าเอง”
กล่าวอีกนัยหนึ่งก็คือนางไม่ต้องไปที่ศาลตัดสินคดีความแล้ว
“พบกันที่สำนักศึกษาก็ดีอยู่แล้ว ข้างนอก…ก็อย่าเลยดีกว่า” เซี่ยเฉียวเหล
