นางกลับไปที่ชั้นเรียนที่สี่เรือนหวงจวี๋ แบกหน้าไปหาคนที่นางรู้จักในช่วงสองวันนี้
“ขอข้า…ยืมถั่วเงินหน่อยได้ไหม…” น้ำเสียงของนางสั่นเครือ น้ำตาคลอเบ้า ดูน่าสงสารอย่างยิ่ง
แต่ตอนนี้คนในเรือนหวงจวี๋เกลียดนางมาก
คนตรงหน้าถึงกับผลักนางออกไป “จะมาแสร้งทำตัวน่าสงสารทำไม ที่กลายเป็นอย่างนี้ก็เพราะเจ้าหาเรื่องเองไม่ใช่หรือ ท่าทางหมดอาลัยตายอยากอย่างนี้ คนอื่นที่เขาไม่รู้ก็จะอาจจะคิดได้ว่าพวกเรารังแกเจ้า”
“เผยหว่านเย่ว์ ข้าสงสัยเหลือเกิน ว่าเจ้ามีความแค้นอะไรกับเซี่ยเฉียวกันแน่ เจ้าถึงได้พยายามที่จะขับไล่นางออกไปขนาดนี้”
“ตอนนี้เป็นอย่างไรเล่า เซี่ยเฉียวไม่ได้ไปไหน แต่เจ้ากลับต้องไสหัวออกไป คิดว่าเจ้าเองก็ยังงุนงงใช่หรือไม่ ภาพวาดนั้นกลับกลายเป็นของจริง…เฮอะ!”
ต้องบอกว่าเพราะข่าวลือนั้นเผยหว่านเย่ว์เป็นคนเผยแพร่ ดังนั้นทุกคนจึงไม่ได้สงสัย!
ใครใช้ให้เผยหว่านเย่ว์และเซี่ยเฉียวเป็นญาติกันเล่า!
ในเรือนหวงจวี๋นี้ก็มีอยู่สองสามคนที่ไปร่วมชมเรื่องสนุกจนต้องถูกลงโทษ เวลานี้พวกนางจึงยิ่งเกลียดนางมากยิ่งขึ้น
“หากหาถั่วเงินไม่ได้ก็ไสหัวออกไปเถอะ กลับไปที่สำนักศึกษากู่หลันของเจ้า!”
“เจ้าพูดผิดแล้ว คนที่ถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาหลวง สำนักศึกษากู่หลันไม่อาจรับเข้าไปง่ายๆ ได้หรอก” ใครบางคนเอ่ยเยาะ
