ี้พวกเราแค่เข้าใจผิดไปเอง ไม่ควรที่จะมองเจ้าด้วยสายตาแปลกๆ เช่นนั้น”
แรกเริ่มเดิมทีก็ไม่เกรงใจนางด้วยเพราะความเป็นคนตระกูลเซี่ย ต่อมาก็เห็นอกเห็นใจนางด้วยเห็นว่านางเป็นพวกอายุสั้น
แม้ว่าประการหลังจะทำไปด้วยเจตนาที่ดี แต่เมื่อมาคิดดูให้ดีแล้ว เจตนาดีเช่นนี้…
ไม่มีเสียยังดีกว่า
แต่อย่างไรก็ตามตอนนี้พวกเขาก็รู้สึกเคารพเซี่ยเฉียวจริงๆ
อันที่จริงแล้วภาพวาดนั้นไม่ได้สำคัญ สิ่งที่สำคัญคือทัศนคติของเซี่ยเฉียวต่างหาก
คนจากเรือนหมู่ตันพากันมาด้วยอารมณ์โกรธมากมายขนาดนั้น แต่นางก็ยังสงบอยู่ได้โดยไม่ตื่นตระหนก ทิฐิมานะเช่นนี้น่านับถือจริงๆ
ทันใดนั้นคนส่วนมากในเรือนคงกู่ต่างก็รู้สึกว่าเซี่ยเฉียวน่ามองมากยิ่งขึ้น
แน่นอนว่ายกเว้นซย่าหย่าอวิ๋นไว้คนหนึ่ง
เมื่อนางเห็นว่าเซี่ยเฉียวได้รับการยอมรับจากคนอื่นๆ มากขนาดนี้ นางยิ่งรู้สึกรังเกียจ
เซี่ยเฉียวก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ!
นอกจากชั้นเรียนของอาจารย์หลี่ว์ผู้เฒ่าที่นางฟังอย่างตั้งใจแล้ว นางเข้าเรียนชั้นเรียนอื่นน้อยมาก?!
อีกอย่างการสอบในแต่ละเดือนก็ยังไม่มาถึง รอให้ผลคะแนนของนางออกมาก็คงจะเป็นตัวถ่วงพวกนางเช่นเดิม?
ทว่าซย่าหย่าอวิ๋นไม่ได้โง่ ในขณะที่ทุกคนกำลังอยู่ในความตื่นเต้น นางพูดเรื่องเหล่านี้ไปก็ไม่มีประโยชน์
คอยดูไปเถอะ!
เวลานี้ฝั่งเซี่ยเฉียวกำลังสมัครสมานสามัคคี
แต่เผยหว่านเย่ว์กลับกำลังแย่
นางไม่ได้ไปจากสำนักศึกษา ด้วยยังคงหวังว่าตนเองอาจจะโชคดี
