่างออกไปเท่านั้น
แต่เนื่องจากเธอนางอยู่ในสำนักศึกษาแล้ว ก็ต้องถือว่าทุกคนเท่าเทียมกัน หากนางไม่กล้าที่จะทำผิด ก็ควรที่จะอยู่เฉยๆ ตอนนี้นางไม่เพียงแต่สร้างความวุ่นวาย แต่ยังลากพวกเขาเข้าไปมีส่วนร่วมด้วย อย่าว่าแต่นางจะถูกไล่ออกจากสำนักศึกษาเลย ตอนนี้ชีไหวและอีกหลายคนแทบที่จะกินเผยหว่านเย่ว์ทั้งเป็นอยู่แล้ว
คนจากเรือนหมู่ตันอย่างพวกเขาให้ความสำคัญกับศักดิ์ศรีมาก ตอนนี้พวกเขาก็เสียมันไปหมดแล้ว
“ในเมื่อไม่หนัก ก็เอาอย่างนี้แล้วกัน” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยเรียบๆ
เผยหว่านเย่ว์ตื่นตระหนกลนลานแล้ว
นางเพิ่งจะเข้ามาเรียนที่สำนักศึกษาเองนะ!
“พี่หญิงใหญ่ ข้าขอโทษ ข้าไม่ได้ตั้งใจจริงๆ ข้าไม่รู้ว่าเกิดความเข้าใจผิดอย่างนั้นขึ้นได้อย่างไร อีกอย่างข้าก็ไม่มีความรู้ ข้ายังไม่เคยเห็นภาพวาดของอาจารย์อวิ๋นเวยมาก่อน ดังนั้นข้าก็เลย…พี่หญิงใหญ่ ท่านยกโทษให้ข้าได้หรือไม่” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยกับเซี่ยเฉียว
นางเคยคิดว่าด้วยหน้าตาและความสามารถของนาง นางจะได้รับความสนใจมากมายเมื่อมาเรียนที่สำนักศึกษาแห่งนี้
แต่กลับกลายเป็นว่านางได้มาอยู่ชั้นเรียนลำดับสุดท้าย นางจึงรู้สึกไม่สบายใจ
ในช่วงเวลาที่สับสนเลอะเลือน นางจึงนึกถึงเรื่องภาพวาดนั้นขึ้นมา
เซี่ยเฉียวเบี่ยงตัวเล็กน้อยเพื่อหลีกหนีจากเผยหว่านเย่ว์ที่ก้าวเข้ามาและพยายามจะจับมือนาง “ข้ามีน้องสาวแค่คนเดียวเท่านั้น น้องสาวของข้าน่ารักและช่างเอาใจใส่ เจ้าแซ่เผย หรือว่าเจ้
