อบให้ไม่ได้ภายในวันเดียว ก็ให้ออกจากสำนักศึกษาไป” จ้าวเสวียนจิ่งเอ่ยเสียงนิ่ง พลางกวาดตามองเผยหว่านเย่ว์
ทันทีที่รัชทายาทพูดเช่นนี้ สายตาของหลายคนก็เผยความเห็นใจเผยหว่านเย่ว์
แน่นอนว่า พวกเขาแค่เห็นใจนางที่ไม่มีถั่วเงินห้าร้อยเมล็ดเท่านั้น ทุกคนต่างก็รู้ดีกว่า เผยหว่านเย่ว์เพิ่งจะมาเรียนที่สำนักศึกษานี้ได้ไม่ถึงสองวัน ไม่ต้องพูดถึงถั่วเงินห้าร้อยเมล็ด แค่ห้าสิบเมล็ดก็ยังไม่มีเลยกระมัง!
แม้ว่าถั่วเงินห้าร้อยเมล็ดนี้จะมีค่าเพียงห้าสิบตำลึง แต่ถั่วเงินในสำนักศึกษานี้หามาได้ยากมาก!
ไม่มีใครขาดแคลนเงิน ดังนั้นใครจะยอมขายถั่วเงินที่ได้มาอย่างยากลำบากให้กันเล่า
ดังนั้น…
เผยหว่านเย่ว์ไม่สามารถจ่ายได้
เผยหว่านเย่ว์หน้าซีดทันทีเมื่อได้ยินว่านางถูกลงโทษปรับถั่วเงิน
ห้าร้อยเมล็ด…
“ฝ่าบาท ข้า ข้าไม่มีถั่วเงินมากมายขนาดนั้น…ลงโทษให้ข้าคัดลอกหนังสือแทนได้หรือไม่…” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยอย่างรวดเร็ว
เมื่อจ้าวเสวียนจิ่งได้ยินดังนั้น คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อย “พวกเจ้าคิดว่าการลงโทษของข้าหนักเกินไปหรือ”
“…” ทุกคนพากันส่ายศีรษะ “ไม่หนัก”
ไม่หนักจริงๆ…
ก็แค่ถั่วเงินเท่านั้น หากอยู่สำนักศึกษามานานแล้ว แค่การคัดลอกหนังสือก็สามารถหาได้แล้ว สำนักศึกษายังมีการบริจาคเงินอยู่เป็นระยะๆ เรือนคงกู่และเรือนหมู่ตันต่างก็บริจาคกันไม่ต่ำกว่าห้าร้อยถั่วเงิน
พูดได้เลยว่าเป็นบทลงโทษที่เบามาก
แต่สำหรับเผยหว่านเย่ว์แล้วมันแตกต
