นอาจารย์ของพวกเขาเป็นอย่างไรไปแล้วหรือ ถึงกับคิดว่าพวกเขาจะยอมให้เซี่ยเฉียวมอบภาพวาดปลอมเพื่อเข้าเรียนเพราะเซี่ยผิงกั่ง?
อีกอย่างหากจะพูดเรื่องที่เซี่ยผิงกั่งทำร้ายอาจารย์ตอนนั้นขึ้นมาแล้วล่ะก็…
อาจารย์ท่านนั้นก็ถูกไล่ออกไปจากสำนักศึกษาแล้ว อีกทั้งยังได้เคยอธิบายต่อคนภายนอกแล้วว่า อาจารย์ท่านนี้เสียมารยาทต่อใต้เท้าเซี่ยก่อน จึงนำไปสู่การกระทำของเซี่ยผิงกั่ง แต่น่าเสียดายที่ตอนนั้นทุกคนต่างก็หวาดกลัวเซี่ยหนิวซานในฐานะโจร จึงไม่อาจยอมรับได้
อาจารย์หลี่ว์ผู้เฒ่าไปเชิญผู้ดูแลสำนักศึกษาด้วยตัวเอง
เซี่ยเฉียวยังคงนั่งอยู่ที่นั่น ในขณะที่บรรดาผู้ที่มาหาเรื่องนางก็ล้อมนางเป็นวงกลมราวกับกลัวว่านางจะหนีไป
อากาศไม่ปลอดโปร่ง เซี่ยเฉียวจึงหยิบพัดขนนกของนางออกมาจากถุงผ้าใบเล็กๆ
นางพัดวีอย่างช้าๆ กระดิ่งวิเศษที่อยู่บนข้อมือนางก็ดังกรุ๋งกริ๋ง เสนาะหูยิ่งนัก และมีผลทำให้สดชื่นและมีสมาธิ
นางรู้สึกสบายขึ้นมาก
ท่าทางเซี่ยเฉียวไม่รีบร้อนเช่นนี้ทำให้คนที่อยู่ในที่นั้นงุนงงอยู่บ้าง
หรือว่า…
พวกเขาจะเข้าใจผิดไปจริงๆ?
“ในเมื่อทุกคนมาที่นี่แล้ว คิดจะจากไปตอนนี้ก็คงสายเกินไป ข้าเป็นคนมีความจำดี ข้าจดจำรูปร่างหน้าตาของทุกคนไว้ในสมอง จะไม่มีทางลืมแน่นอน” เซี่ยเฉียวเอ่ยพลางมองดูพวกนาง
“หลอกใครหรือ” ใครบางคนอดไม่ได้ที่จะเยาะเย้ย
คนเยอะขนาดนี้ นางจะจำได้หมดแล้ว?
จะเป็นไปได้อย่างไร
เซี่ยเฉียวมีเคล็ดในการจดจำผู้คน ค
