นที่หน้าตาดีเดิมทีก็สะดุดตาอยู่แล้ว นางคิดจะลืมก็คงไม่ได้ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงคนที่หน้าตาน่าหน้าเกลียด ส่วนคนที่หน้าตาธรรมดาทั่วไป…
บางคนปากโค้งราวคนธนู บางคนจมูกโตไม่มีเนื้อ บางคนมีไฝบนใบหน้า ในสายตาของนางย่อมมองเห็นอะไรที่ไม่เหมือนคนอื่นออกมาได้เสมอ
นางจึงจำได้เพราะเหตุนี้
เผยหว่านเย่ว์มั่นใจมากในตอนแรก แต่หากเวลานี้ผ่านไปทีละน้อยเช่นนี้ นางก็เริ่มรู้สึกงุนงงอยู่บ้าง
เซี่ยเฉียวไม่กลัวจริงๆ หรือ
นางไม่เคยเห็นว่าเซี่ยเฉียวจะมีสีหน้าตื่นตระหนกเลยสักครั้ง หรือว่านางจะคิดว่าไม่มีใครรู้ได้แน่ว่าภาพนั้นเป็นของปลอม
หรือว่ามันไม่ใช่ของปลอม
เป็นไปไม่ได้ หากเป็นของจริง เหตุใดเซี่ยเฉียวจึงไม่โต้แย้งด้วยเหตุผลขึ้นมาในตอนนั้นเล่า? ผลงานชิ้นเอกของปรมาจารย์อวิ๋นเวยเป็นของดีมาก หากใครได้มันมา ก็น่าจะอยากให้ทุกคนรู้เรื่องนี้สิ!
แต่เซี่ยเฉียวเล่า? หลังจากที่เปิดดูภาพวาดแล้ว นางก็แย่งกลับและเก็บออกไปอย่างรวดเร็ว
นางไม่ยอมให้คนอื่นได้ดูนานๆ เลยแม้แต่น้อย
เมื่อคิดเช่นนี้เผยหว่านเย่ว์ก็รู้สึกมั่นใจมากขึ้น
เนื่องจากเหตุการณ์นี้นางได้ทำความรู้จักกับคนไม่น้อย ดังนั้นขอแค่เซี่ยเฉียวออกไปจากสำนักศึกษา ชีวิตของนางจะง่ายขึ้นแล้ว
จะเป็นการดีที่สุด…เด็กตระกูลเซี่ยสองคนนั้นก็ต้องออกไปด้วย
หากเป็นเช่นนั้นแล้ว นางจึงจะสามารถสลัดชื่อเสียงในฐานะญาติของโจรออกไปได้โดยไม่ได้รับผลกระทบใดๆ
ตอนที่ 174 เป็นไปไม่ได้
หลังจากผ่า
