นไปสักพักอาจารย์หลี่ว์ผู้เฒ่าก็กลับมา
แต่ไม่เห็นผู้ดูแลสำนักศึกษา
ทุกคนต่างก็ต้องตกใจตอนที่หันไปมอง เนื่องจากมีอาจารย์มากกว่าสิบคน รวมไปถึงสวีเหมี่ยนที่เป็นคนรับของขวัญจากเซี่ยเฉียววันนั้นด้วย นอกจากนั้น…รัชทายาทก็มาด้วย
ช่วงนี้…ฝ่าบาทรู้สึกจะชอบดูเรื่องสนุกมากเป็นพิเศษ
เนื่องจากมีคนมากเกินไปที่จะอยู่ข้างใน ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงออกไปที่ลานบ้าน และยืนอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย
เซี่ยเฉียวและเผยหว่านเย่ว์ รวมไปถึงกลุ่มผู้นำที่มาจากเรือนหมู่ตันยืนอยู่ด้านหน้า
“พวกเจ้าสร้างเรื่องได้เก่งกว่าข้าตอนนั้นอีกนะ” จ้าวเสวียนจิ่งกึ่งยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม เขามองไปยังคนจากเรือนหมู่ตัน ก่อนจะถอนให้ใจเบา “การบ้านของเรือนหมู่ตันง่ายเกินไปหรือ พวกเจ้าจึงได้มีเวลาว่างมาดูเรื่องสนุกกันถึงเรือนคงกู่”
“…” บรรดาลูกศิษย์ของเรือนหมู่ตันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที
ไม่รู้เพราะเหตุใดพวกเขามักจะรู้สึกว่า…
วันนี้ฝ่าบาทดูเหมือนจะไม่พอใจพวกเขา?
“ฝ่าบาท ถ้าหากมีคนหลอกหลวงตบตา พวกข้าก็ควรที่จะผลักไสให้คนคนนั้นออกไปจากสำนักศึกษาหลวง คืนความขาวสะอาดให้กับที่นี่ไม่ใช่หรือ หาไม่แล้ว หากสำนึกศึกษาใหญ่อีกสองแห่งล่วงรู้เข้า ก็จะคิดว่าสำนักศึกษาของพวกเราสกปรกยุ่งเหยิง” หนุ่มน้อยใจกล้าคนหนึ่งยืนขึ้นมา
“เจ้าหมายความว่า เซี่ยเฉียวหลอกหลวงตบตา?” จ้าวเสวียนจิ่งยิ้มเยาะ “ข้าเข้าใจที่เจ้าพูด ไม่จำเป็นจะต้องอ้อมค้อมต่อหน้าข้าหรอ
