ท่าทางเหมือนพ่อของเจ้า”
ผู้ใหญ่หาเรื่องเซี่ยหนิวซานในท้องพระโรง ส่วนผู้น้อยก็หาเรื่องเซี่ยเฉียวในสำนักศึกษา
ว่างมากสินะ
เซี่ยเฉียวไม่รู้สึกแปลกใจ คนที่ถวายฎีกาเรื่องพ่อของเขาน่าจะมีไม่น้อย และนี่ก็เป็นเพียงหนึ่งในนั้น
หากไม่ใช่เพราะท่านพ่อของนางไม่ได้ทำอะไรผิดใหญ่โตในช่วงหลายปีมานี้ เขาก็คงถูกตัดหัวไปนานแล้ว
ชีไหวมีสีหน้าหวาดหวั่น เขารู้สึกงุนงงอยู่บ้าง ด้วยไม่รู้ว่ารัชทายาทกำลังชมเขาหรือว่ากำลัง…สั่งสอนเขาอยู่กันแน่
“สวีเหมี่ยน เจ้าจะว่าอย่างไร” น้ำเสียงจ้าวเสวียนจิ่งนิ่งเรียบ
ภาพวาดอยู่ในมือของสวี่เหมี่ยน
“ฝ่าบาท ข่าวลือที่ว่าเซี่ยผิงกั่งข่มขู่กระหม่อมไม่เป็นความจริงพ่ะย่ะค่ะ…” สวี่เหมี่ยนยิ้มอย่างจนใจ “กระหม่อมเป็นคนจัดการให้แม่นางเซี่ยเข้าเรียนที่เรือนคงกู่เองพ่ะย่ะค่ะ ถึงอย่างไรด้วยวัยของแม่นางเซี่ยให้นางไปอยู่เรือนอื่นก็คงไม่เหมาะสมเท่าไรนัก นอกจากนี้ตอนที่สอบเข้า ภาษาสันสกฤตของแม่นางเซี่ยนั้นยอดเยี่ยมมาก ให้นางอยู่เรือนคงกู่จึงไม่มีปัญหาอันใด”
หากดูแค่ผลการสอบก็ไม่มีปัญหาแน่นอน
“ส่วนเรื่องภาพวาดนี้” หน้าตาสวีเหมี่ยนจริงจัง “เป็นผลงานของปรมาจารย์อวิ๋นเวยแท้จริงพ่ะย่ะค่ะ!”
“เป็นไปไม่ได้!” เผยหว่านเย่ว์ตะโกนเสียงดังขึ้นมาทันที
