น้านี้เขาก็รังแกแม่นางต่ง น้องสาวของคนประเภทนี้จะเป็นคนดีไปได้อย่างไร”
ทันทีที่ได้ยินชายคนนี้พูดเช่นนั้น เซี่ยเฉียวเหลือบไปเห็นแม่นางคนที่พูดขึ้นมาเมื่อครู่มีสีหน้าโกรธและอายแปลกๆ
คนคนนี้คงไม่ใช่…
แม่นางต่งคนที่ปฏิเสธพี่ชายของนางหรอกนะ?
ทว่าเวลานี้ไม่ใช่เวลาที่นางจะมาสงสัยเรื่องพวกนี้
“ทุกท่าน” เซี่ยเฉียวเอ่ย “พวกเจ้าบอกว่าข้าทำของปลอมก็น่าจะมีหลักฐานใช่หรือไม่”
“น้องสาวของเจ้าเป็นคนพูดออกมาเอง” หญิงสาวคนหนึ่งเอ่ยทันที
เซี่ยเฉียวอดยิ้มไม่ได้ “น้องสาวของข้ามีแค่เซี่ยซีคนเดียวเท่านั้น นางเป็นคนบอกเจ้าหรือ”
“ไม่ใช่ เป็นแม่นางเผย…” หญิงสาวคนนั้นรีบแสดงท่าทีของนาง หลังจากที่นางพูดจบก็มีใครคนหนึ่งในฝูงชนผลักเผยหว่านเย่ว์ออกมา “นี่คือน้องสาวเจ้าใช่หรือไม่ นางเห็นทั้งหมดกับตาตัวเองว่า เจ้านำภาพวาดปลอมออกมาโอ้อวดด้วยความภูมิใจอย่างยิ่ง”
โอ้อวด?
แต่ไหนแต่ไรเซี่ยเฉียวรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนเก็บความรู้สึกตลอดมา
“ในเมื่อพวกเจ้าบอกว่านางแซ่เผย แล้วจะเป็นน้องสาวของข้าได้อย่างไร สับสนแล้วใช่หรือไม่” น้ำเสียงของเซี่ยเฉียวผ่อนคลาย ใบหน้าของนางถึงกับประดับรอยยิ้มน้อยๆ เสียด้วยซ้ำ พลังเนิบช้าแผ่ซ่านออกมาจากร่างกายของนาง เมื่อนางกวาดตามองเผยหว่านเย่ว์ด้วยอาการไม่รีบร้อน “นางเป็นคุณหนูของตระกูลเผย ไม่มีความเกี่ยวข้องอะไรกับตระกูลเซี่ยของข้า ไม่ว่านางจะทำอะไรก็ไม่อาจที่จะมาว่าร้ายบ้านข้าได้”
เมื่อได้ยินเช่
