เขา
คิดไปคิดมาก็จริงอยู่ วันนี้เจ้าเด็กนี่เลิกเรียนกลับบ้านมาก่อนเวลาเพื่อจะมาจับผิด แต่กลับกลายเป็นว่าเขากลับมาตั้งนานแล้วแต่ไม่พูดอะไร และยังเอาแต่เล่นอีก…
แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นฝ่ายเริ่ม แต่พฤติกรรมเช่นนี้ก็สมควรโดนจัดการอยู่บ้าง
ตอนที่ 166 สู้ไม่ได้
เซี่ยผิงกั่งไปที่เรื่อนของเซี่ยผิงไหว เขาไม่เพียงแต่ริบตั๊กแตนไปเท่านั้น แต่ยังทำโทษให้เขาคุกเข่าอยู่ทั้งคืนด้วย
เซี่ยผิงไหวรู้สึกน้อยใจอย่างถึงที่สุด
“เจ้ารู้หรือไม่ว่าท่านแม่ให้ของแก่เจ้าทำไม” เซี่ยเฉียวเห็นว่าเขาไม่เข้าใจสักที จึงได้เอ่ยปากถาม
เซี่ยผิงไหวพยักหน้า “ข้ารู้สิ ท่านแม่น่าจะเห็นว่าข้ากำลังโมโห ก็เลยเอาของมาให้ข้าระบายอารมณ์ แต่ข้าไม่ได้หายโกรธนี่ ข้ายังไปหาเผยหว่านเย่ว์คิดบัญชีกับนางอยู่เลย ทำไมถึงยังลงโทษข้าล่ะ”
“…” หมดทางเยียวยาแล้ว
“คราวนี้เป็นเพราะของที่ท่านแม่ให้มาไม่สามารถช่วยให้เจ้าหายโกรธได้ แต่หากท่านแม่ให้ผลประโยชน์ที่เจ้าไม่อาจปฏิเสธได้เล่า เจ้าก็จะไม่ถือสาหาความเรื่องเผยหว่านเย่ว์ขโมยหยกแล้วใช่หรือไม่” เซี่ยเฉียวเอ่ยอธิบายเขาอย่างจนใจ “เจ้าเติบโตมากับนางสี่ห้าปี จะเห็นว่านางเป็นเหมือนแม่แท้ๆ ก็ไม่ผิด แต่เจ้าก็ควรที่จะแยกแยะถูกผิดด้วย นางรู้เรื่องนี้ดี แต่กลับละเลยไม่ใส่ใจ พยายามปิดปากเจ้าด้วยผลประโยชน์ ซึ่งมันผิด”
เซี่ยผิงไหวนิ่งอึ้งไป
อันที่จริงเขารู้สึกว่า เผยหว่านเย่ว์ก็คือเผยหว่านเย่ว์ ท่านแม่ก็คือท่านแม
