บครัวเดียวกันหรือ” หลูซื่อรีบเอ่ย
“ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกัน หากอย่างนั้นขอให้ท่านแม่คืนของที่ท่านพ่อให้ข้าก่อนหน้านี้แก่ข้าด้วย” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็เอ่ยขึ้นมา
หลูซื่อชะงักไปทันที
นางคิดว่ามันคืออะไรโดยสัญชาตญาณ…
พอคิดออกแล้วสีหน้านางก็เปลี่ยนไปไม่น่ามองขึ้นมาทันที
นางลืมไปแล้วว่าทำจี้หยกของเซี่ยเฉียวหายที่เมืองสือฝั่ง
เซี่ยหนิวซานกำชับอย่างหนักแน่นว่าให้นางส่งมอบหยกชิ้นนั้นให้ถึงมือเซี่ยเฉียว…
เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้ว “ของอะไรหรือ จี้ปี่เซียะ?”
“ใช่ ท่านพ่อยังพูดถึงเรื่องนี้ในจดหมายที่ส่งให้ข้าด้วย แต่ตอนที่เข้าพบท่านแม่ก็ไม่เห็นมีจี้ หลังจากนั้นของของท่านแม่ก็มาหายไป” เซี่ยเฉียวเอ่ย “ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกัน เหตุใดของที่ท่านพ่อมอบให้ข้าถึงได้ไปแขวนอยู่ที่คอของเผยหว่านเย่ว์ล่ะ ส่วนคอของข้ากลับว่างเปล่า”
“เจ้าจงใจเก็บของไว้ไม่ให้นังหนูใช่หรือไม่ ข้าพูดกับเจ้าว่าอย่างไร!” เซี่ยหนิวซานก็ไม่พอใจแล้ว
หากของชิ้นนั้นเป็นของธรรมดาทั่วไป แม้จะหายไปก็ไม่เป็นไร
ก็แค่ซื้อมาใหม่
แต่จี้หยกนั้นไม่เหมือนกัน มันเป็นหยกเนื้อดีมีพลังที่เขากับเซี่ยผิงกั่งควักเงินซื้อมาโดยเฉพาะ แกะสลักเป็นรูปปี่เซียะ และให้ปรมาจารย์ปลุกเสก แล้วค่อยส่งไป!
พูดตรงๆ ก็คือมันสามารถคุ้มครองปกป้องลูกสาวของเขาได้
เขารู้ว่าลูกสาวของเขาร่างกายไม่ดี พลังหยินแข็งแกร่ง จึงถูกภูตผีวิญญาณก่อกวนได้ง่าย พวกเขาต้องพยายามอย่างมาก ต้องใช้
