เส้นสายที่มีกับราชครูจึงสามารถเชิญปรมาจารย์มาปลุกเสกให้ได้!
หายไปแล้ว?!
เซี่ยหนิวซานสีหน้าทะมึนแล้ว
“ในเมืองนั้นมีขโมย ของถูกหัวขโมยสมควรตายนั่นลักเอาไป ข้าไม่ได้จงใจทำหายนะ เฉียวเอ๋อร์ เจ้าพูดอย่างนี้ทำให้ข้าเสียใจนะ” หลูซื่อรีบเอ่ย
เซี่ยเฉียวมองนางด้วยสายตาสงบนิ่ง “คนที่ขโมยกระเป๋าเงินของท่านไปเป็นหัวขโมยสมควรตายคนนั้น แต่คนที่ขโมยของจากห้องนอนของน้องชายข้าไปกลับให้อภัยได้?”
“…” หลูซื่อตกตะลึงไปแล้ว
เด็กคนนี้…จิตใจของเด็กคนนี้ลึกล้ำนัก นางอ้อมค้อม…
“ท่านพ่อ นี่คือภรรยาของท่าน ส่วนนั่นก็เท่ากับเป็นลูกของท่าน ท่านจะจัดการอย่างไร ข้าไม่อาจออกความเห็นได้ ทว่าจะนำหยกของข้าไปเข้าเรียนที่สำนักศึกษาหลวงไม่ได้ หากท่านยอมให้นางใช้มันเข้าไป…”
เซี่ยเฉียวยังพูดไม่ทันจบ เซี่ยผิงกั่งก็เอ่ยแทรกขึ้นมา “เข้าสำนักศึกษาหลวงอะไรกัน นิสัยอย่างนี้ หากให้เข้าสำนักศึกษาหลวงก็ยิ่งทำให้ครอบครัวของเราขายหน้ายิ่งขึ้นไปอีก หากนางยังกล้าที่จะไปก็ไม่ต้องอยู่ที่นี่แล้ว ไสหัวไปให้ไกลๆ เลย ในเมื่อเป็นลูกสาวตระกูลเผย ก็ให้ตระกูลเผยดูแลสิ”
ตอนที่ 164 เจริญยิ่งๆ ขึ้นไป
ทันทีที่คำพูดของเซี่ยผิงกั่งหลุดออกมา หลูซื่อก็อ่อนแรงไปหมดทั้งร่าง
เซี่ยเฉียวเหลือบมองพี่ชายใหญ่ของนาง ก่อนจะครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็เลือกที่จะไม่พูดอะไรอีก
ความตั้งใจเดิมของนางก็คือไม่ยอมให้เผยหว่านเย่ว์เข้าเรียนที่สำนักศึกษาหลวง ส่วนเรื่องจะลงโท
