มตอนที่จะไปสำนักศึกษาถึงไม่เหมือนกันล่ะ พี่หญิงใหญ่ก็เหมือนกัน น้องเล็กก็บอกว่าแล้วว่าเขาไม่ต้องการใช้หยกชิ้นนั้น พอข้าขอก็ไม่ยอมยกให้ข้า พวกท่านพุ่งเป้ามาที่ข้า ดูถูกข้ากันทั้งนั้น ในเมื่อเป็นเช่นนี้ข้าก็จะออกไปอยู่ข้างนอก และข้ารู้ว่า หากมันแย่นักข้าอยู่ในสำนักศึกษาหลวงก็ได้”
สำนักศึกษาหลวงมีที่พักให้นี่
ถึงอย่างไรที่สำนักศึกษาก็มีคนจากที่ต่างๆ มาขอเรียนหนังสือที่นี่ เพียงแต่ที่พักสำหรับผู้หญิงมีไม่มากนัก
แม้ว่าจะมี แต่ส่วนมากก็จะเป็นพวกตระกูลคนมีฐานะที่ส่งลูกสาวมาหาประสบการณ์ชีวิต
คำพูดเช่นนี้ของเผยหว่านเย่ว์ทำให้เซี่ยหนิวซานตกตะลึงไปแล้ว
“ในหัวสมองเจ้าคิดแต่เรื่องอะไรไร้สาระนี่” เซี่ยหนิวซานขมวดคิ้ว
นังหนูนี่อายุยังไม่ถึงสิบหกเลย วันๆ เอาแต่คิดเรื่องอะไรอยู่
นางคิดว่าตระกูลเซี่ยข่มเหงนางอย่างไม่ต้องสงสัย
“ในเมื่อแม่นางเผยคิดว่าตระกูลเซี่ยไม่ดี เช่นนั้นแล้วพรุ่งนี้เช้าเจ้าก็ไปเสียเถิด จะได้ไม่ต้องลำบากใจกันทั้งสองฝ่าย เจ้าใช้ประโยชน์จากหยกนี้แล้ว ข้าก็ไม่คิดจะขอคืน หวังว่าแม่นางเผยจะมีชื่อเสียงขจรไกลเจริญยิ่งๆ ขึ้นไป ต่อไปขอแค่อย่าได้แอบอ้างเป็นลูกสาวของตระกูลเซี่ยอีกก็พอ” จู่ๆ เซี่ยผิงกั่งก็พูดจามีเหตุผลอย่างคนมีการศึกษาขึ้นมา
