อ สีหน้าท่าทางดื้อรั้นของนางก็เปลี่ยนไป
“ท่านแม่ ข้าอยากจะไปเรียนที่สำนักศึกษาหลวงแล้วมันผิดตรงไหนหรือ…” น้ำเสียงเผยหว่านเย่ว์เบา แต่หนักแน่นอย่างยิ่ง
หลูซื่อรู้สึกอัดอั้นในใจอย่างยิ่ง นางโกรธมาก “เมื่อก่อนตอนที่เจ้าไปสำนักศึกษาในเหลียวโจวก็ดีอยู่ไม่ใช่หรือ เจ้าอย่าเลอะเลือนสิ”
“ไม่ ข้าจะไปเรียนที่สำนักศึกษาหลวง พวกเขาบอกแล้วนี่ว่าจะแนะนำให้ข้าเข้าไปได้ ทั้งๆ ที่มีโอกาสแล้วอย่างนี้ ทำไมท่านถึงไม่ให้ข้าไป” เผยหว่านเย่ว์ดื้อดึง
ตระกูลเซี่ย นางอยู่ที่ตระกูลเซี่ยก็ไม่มีอะไรดี
ชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยไม่ดี ตอนนางอยู่ที่สำนักศึกษากู่หลัน นางยังไม่กล้าบอกใครเลยว่านางเป็นคนของตระกูลเซี่ย
กระทั่งว่าตอนที่นางเอ่ยปากบอกคนอื่นว่ามารดาของตนเองเป็นนายหญิงของตระกูลเซี่ย สายตาของคนอื่นๆ ที่มองนางก็เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
ทั้งๆ ที่นางไม่ได้เป็นลูกสาวของตระกูลเซี่ย แต่คนอื่นๆ ก็ยังคิดว่านางหยาบกระด้าง ไม่มีมารยาทเหมือนกับเซี่ยผิงกั่งและเซี่ยผิงไหว
หลูซื่อมึนงงไปหมดแล้ว
ต่อให้ชื่อเสียงของตระกูลเซี่ยจะแย่แค่ไหน แต่ก็เป็นครอบครัวขุนนางนะ
“เย่ว์เอ๋อร์ เจ้าเชื่อฟังแม่!” หลูซื่อร้อนใจแล้ว นางตบลงไปบนแผ่นหลังของเผยหว่านเย่ว์
เผยหว่านเย่ว์ลุกขึ้นยืนทันทีด้วยความเจ็บปวดที่โดนทุบตี “ข้าบอกว่าข้าจะไปสำนักศึกษา! ท่านแม่ ตอนที่ท่านพาข้ามาเมืองหลวง ท่านบอกข้าแล้วนี่ว่าข้าก็เป็นลูกสาวของตระกูลเซี่ยคนหนึ่ง ทำไ
