ไรมา ข้า แม้ว่าชาติกำเนิดของข้าจะไม่ได้สูงส่ง แต่ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่กับตระกูลเผยข้าก็ได้เรียนรู้เรื่องคุณธรรมมานะ ตอนนี้เจ้าปรักปรำว่าข้าขโมยของไปได้อย่างไร บ้านอย่างนี้ ข้าอยู่ต่อไปไม่ได้แล้ว” เผยหว่านเย่ว์เอ่ยทั้งน้ำตาทันที
เซี่ยหนิวซานกลัวผู้หญิงร้องไห้ที่สุด
เมื่อได้ยินเสียงร้องกระซิกๆ เช่นนี้ สมองเขาก็ระเบิดแล้ว
“เจ้าร้องไห้จะมีประโยชน์อะไร หากเขาทุบตีเจ้า เจ้าก็ตีกลับก็ได้แล้วนี่ เรื่องนี้เจ้าต้องเรียนรู้จากเฉียวเอ๋อร์ ตอนที่นางสั่งสอนเจ้าเด็กนี่ นางไม่มีความเห็นใจใดๆ เลยนะ” เซี่ยหนิวซานเกาศีรษะ “อย่าร้องไห้เลย เรื่องนี้ไม่มีหลักฐานไม่ใช่หรือ ข้าก็ยังไม่ได้บอกว่าเจ้าเป็นคนเอาไปนี่”
เซี่ยผิงไหวที่ถูกโยนห่างออกไปสามก้าว บัดนี้เขาลุกขึ้นมาได้แล้ว
เขารู้สึกหงุดหงิดจริงๆ เมื่อเห็นเผยหว่านเย่ว์ร้องไห้
พี่หญิงใหญ่ก็อ่อนแอเช่นกัน แต่นางก็ไม่เห็นจะชอบร้องไห้อย่างนี้ แม้ว่าพี่หญิงใหญ่จะทำหน้าราวกับจะร้องไห้ แต่นางก็ยังน่ามองกว่าเผยหว่านเย่ว์
ยิ่งไปกว่านั้นแม้ว่าพี่หญิงใหญ่จะน่ารำคาญในบางครั้ง แต่ถึงอย่างไรนางก็จริงใจไม่ได้เสแสร้ง
แต่เผยหว่านเย่ว์ล่ะ?!
เซี่ยเฉียวเจอกับพี่ชายใหญ่พอดีตอนที่นางกลับมาบ้าน
ทั้งสองคนเข้าประตูบ้านมาพร้อมกัน
หลังจากนั้นพวกเขาก็ได้เห็นฉากสถานการณ์อันตึงเครียดนั้นทันที
เซี่ยเฉียวรู้อยู่แล้ว นางจึงถอนหายใจ ส่วนเซี่ยผิงกั่งก็ขมวดคิ้วด้วยความงุนงงเล็กน้อย จากนั้นก
