็เดินไปดูเซี่ยผิงไหวกับเผยหว่านเย่ว์ เขาไม่ได้เอ่ยปากสั่งสอนใครในทันที แต่กลับยืนดูอยู่ข้างๆ
“พี่หญิงใหญ่ ท่านมาพอดี ท่านบอกท่านพ่อของเราไปสิว่าวันนี้พวกเราไปเห็นหยกชิ้นนั้นของข้ามาแล้ว” เซี่ยผิงไหวร้อนใจอย่างยิ่ง และพูดจาได้ไม่ชัดเจนเพียงพอ
เซี่ยเฉียวพยักหน้า “ใช่แล้ว ท่านพ่อ หยกที่รัชทายาทให้มานั้นแตกต่างจากหยกชิ้นอื่นเล็กน้อย มันเป็นชิ้นที่ข้าชนะได้มาจริงๆ”
เซี่ยหนิวซานรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับนังหนูเผยนี่ล่ะ”
“พอคนที่นำหยกมากราบอาจารย์วันนี้รู้ว่าหยกของเขานั้นมีลักษณะพิเศษ เขาก็กลัวว่าคนอื่นคิดว่าเขาได้หยกมาอย่างไม่ถูกต้อง จึงได้พูดความจริงออกมาว่า เขาได้หยกนี้มาจากแม่นางเผยคนหนึ่งจากสำนักกู่หลัน เพื่อแลกกับการแนะนำให้นางเข้าเรียนที่สำนักศึกษาหลวง” เซี่ยเฉียวเอ่ยอีก “ข้าไม่ได้เป็นคนถามเรื่องนี้เอง แต่เป็นท่านอาจารย์เซียวที่เกรงว่าองค์รัชทายาทจะไม่พอพระทัย เรื่องจึงได้แดงขึ้นมา”
“…” เซี่ยหนิวซานนึ่งงันไปแล้ว
เขาหันไปมองเผยหว่านเย่ว์ด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ
เซี่ยผิงกั่งขมวดคิ้ว สีหน้าไม่พึงพอใจ
เซี่ยผิงไหวพยักหน้า “ก่อนหน้านี้นางเคยขอข้ามาแล้ว แต่ข้าไม่ให้ ข้าจะไปคิดว่านางจะขโมยมันได้อย่างไร”
“พี่ชายใหญ่ ข้าผิดไปแล้ว ต่อไปข้าจะเก็บของสำคัญไว้กับตัว ดูแลรักษาให้ดีๆ จะไม่ทำอะไรหายอีกแล้ว…” น้ำเสียงเซี่ยผิงไหวเปลี่ยนไปทันที จู่ๆ เขาก็โพล่งประโยคนี้ออกมาด้วยความระม
