ัดระวังและอ่อนน้อมอย่างยิ่ง
“…” จู่ๆ เซี่ยผิงกั่งก็ขนลุกขึ้นมาทันที
นี่ไม่ใช่น้องชายของเขา
เป็นไปได้อย่างไรจู่ๆ มันจะยอมรับผิดขึ้นมาเอง มีอะไรบางอย่างผิดปกติ…
เซี่ยผิงกั่งเหลือบมองเซี่ยเฉียวก็เห็นสีหน้านางตึงเครียดเกินไป และรู้สึกว่านางต้องสอนมันมาแน่ๆ แต่เจ้าเด็กโง่คนนี้ยอมรับผิดได้ไม่จริงใจพอ แค่ประโยคเดียวนี้หรือ
เวลานี้เผยหว่านเย่ว์สีหน้าขาวซีด
หลูซื่อตามเสียงออกมา เผยหว่านเย่ว์จึงพุ่งเข้าไปหานางทันที “ท่านแม่”
หัวใจของหลูซื่อเต้นรัว “นี่มันอะไรกัน…”
“นังหนูเผยขโมยหยกไป” เซี่ยหนิวซานเอ่ย
หลูซื่อเซไปเล็กน้อย นางไม่คิดว่าเรื่องนี้จะแดงขึ้นมาเร็วขนาดนี้ นางรีบเอ่ยขึ้นด้วยความว้าวุ่นใจ “เย่ว์เอ๋อร์ไม่รู้ความ นาง นางแค่อิจฉาเซี่ยเฉียว ทั้งคู่ก็เป็นลูกสาวบ้านนี้เหมือนกัน อายุก็ไล่เลี่ยกันอีก คนหนึ่งได้ไปสำนักศึกษาหลวง อีกคนกลับได้เรียนที่สำนักศึกษากู่หลัน นางเสียใจก็พอให้อภัยได้อยู่…”
