าเชื่อว่าเจ้าคงไม่ได้มีใจต่ำช้าถึงระดับนั้น เพียงแต่ฝ่าบาททรงเข้มงวดมาก ในเมื่อเป็นของของพระองค์ หากเจ้าคิดจะนำมากราบอาจารย์ก็จะต้องมีคำอธิบายแก่พระองค์ด้วย” อาจารย์เซียวเอ่ย
ฉู่เจี้ยนรู้สึกขมในคอ
หากเขารู้อย่างนี้แต่แรก เขาคงไม่ใช้หยกชิ้นนี้แล้ว มันสะดุดตาเกินไป
แม้ว่าหยกอื่นๆ จะหายากเช่นกัน ทว่าต้องการ เขาก็แค่ต้องใช้ความพยายามหรือเงินจำนวนมากสักหน่อยเพื่อให้ได้มา
แต่หยกของรัชทายาทกลับไม่เหมือนหยกอื่น ดังนั้น…
มันจึงร้อนเกินไปที่จะถือ!
แต่เขากลับอยู่ในจุดที่กลืนไม่เข้าคายไม่ออกในตอนนี้ ในเมื่อเขาก็มาถึงที่นี่แล้ว หากจะพูดว่าตนเองไม่ต้องการกราบอาจารย์แล้ว อาจารย์เซียวก็อาจจะคิดว่าเขาเห็นเรื่องนี้เป็นเรื่องเล่นๆ ก็ได้”
ยิ่งกว่านั้นหลายคนก็เห็นเขาแล้วระหว่างที่เดินทางมา…
จะมาเสียใจในตอนนี้ก็เป็นไปไม่ได้แล้ว ไม่เพียงแต่เขาจะต้องอับอายขายหน้า คนอื่นคงคิดว่าเขาหยิบสิ่งนี้ขึ้นมาจริงๆ!
รอยเหงื่อปรากฏขึ้นบนหน้าผากฉู่เจี้ยน “ท่านอาจารย์ หยกนี้ท่านพ่อของข้าก็ได้มาอย่างถูกต้อง…มีเด็กสาวจากสำนักศึกษากู่หลันมอบให้มา ลูกพี่ลูกน้องในครอบครัวของข้าบอกว่าเด็กสาวคนนั้นคิดว่าหยกนี้สะดุดตาเกินไป ตัวนางเองก็มีความสามารถธรรมดาทั่วไป จึงไม่กล้าที่จะนำไปกราบอาจารย์ นางแค่อยากจะแลกเปลี่ยนหยกนี้เป็นจดหมายแนะนำให้นางเข้าสถานศึกษาหลวงของพวกเราเท่านั้น…”
“เช่นนั้นหยกนี้ก็ถูกเด็กสาวคนนั้นหยิบฉวยมา?” อาจารย์เซี
