่อนพวกนี้จริงๆ
“หากอย่างนั้น…ก็ตัดชุดตามขนาดของพวกนางสองคนให้เหมือนกันก็แล้วกัน” ไม่ต้องมีใครเกินหน้าเกินตาใคร อย่างนี้ก็ได้แล้วใช่หรือไม่
หยวนหรงตอบรับคำและนำผ้าออกไปทันที
ขณะที่เซี่ยเฉียวอยู่ที่สำนักศึกษา หยวนปินก็มาถึงด้วยภายใต้การดูแลของบ่าวรับใช้ตระกูลหยวน
คนในสำนักศึกษาต่างก็แสดงความรังเกียจเหยียดหยามเมื่อเห็นว่าเขามา
มีคนไร้ยางอายอย่างนี้ในสำนักศึกษาของพวกเขา ช่างน่าอับอายเสียจริง!
เซี่ยผิงไหวนั้นรออยู่นานแล้ว เขายังยกเก้าอี้มาให้เซี่ยเฉียวอีกด้วย
ทันทีที่หยวนปินมาถึง เขาก็กระตือรือร้นไปพานางมา เซี่ยเฉียวนั่งลงบนเก้าอี้อย่างไม่เกรงใจ
หยวนปินรู้สึกหน้าร้อนลนลานไปหมดแล้ว
“เซี่ยเฉียว ต่อหน้าผู้คนมากมายเช่นนี้ เจ้าจะซ้ำเติมเขามากไปหน่อยหรือไม่” ซย่าหย่าอวิ๋นมองเซี่ยเฉียวด้วยความไม่พอใจ
เซี่ยเฉียวชำเลืองมองนางอย่างไม่ใส่ใจ “เจ้าคิดว่าคนที่ไร้จริยธรรมคนหนึ่งน่าสงสารอย่างนั้นหรือ แม่นางซย่า ข้าชื่นชมในความกล้าหาญของเจ้าเหลือเกิน”
ซย่าหย่าอวิ๋นตกตะลึงไปทันที จากนั้นนางจึงรู้สึกได้ถึงสายตารังเกียจของผู้อื่น สีหน้านางเปลี่ยนไปทันทีก่อนจะรีบเอ่ย “ข้าไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น คนอย่างเขาแม้ว่าจะตายอยู่ที่นี่ข้าก็ไม่สงสารเห็นใจหรอก”
เซี่ยเฉียวแค่นเสียงเยาะหนึ่งที
คนอื่นๆ ก็รู้สึกว่า ซย่าหย่าอวิ๋นนั้นโวยวายอย่างไม่มีเหตุผล
ในเมื่อนางรู้สึกว่าหยวนปินสมควรได้รับในสิ่งที่เขาทำ เช่นนั้นแล้วนา
