งจะกล่าวโทษเซี่ยเฉียวทำไม
ทว่าในเวลานี้ซย่าหย่าอวิ๋นไม่ใช่ตัวเอก แต่เป็นหยวนปินต่างหาก
เขาไม่อยากคุกเข่า โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเขาเห็นท่าทางได้ใจและอวดดีของเซี่ยผิงไหว เขายิ่งรู้สึกอับอาย แต่คนของท่านปู่เขาได้ติดตามมาด้วย ดังนั้นเขาจึงไม่คุกเข่าไม่ได้
เขาคุกเข่าลงด้วยความอับอาย
โขกศีรษะ
หนึ่งครั้ง
สองครั้ง…
…
ห้าครั้ง หกครั้ง…เจ็ด แปด เก้า สิบ…
เขาโขกศีรษะอย่างรวดเร็ว เพียงไม่นานก็ครบสิบครั้งแล้ว
เขาลุกขึ้นอย่างรวดเร็วราวกับว่ามีเตาร้อนๆ อยู่บนพื้น ในขณะที่คนที่อยู่รอบข้างอดไม่ได้ที่จะนับตาม หลังจากนับเสร็จ พวกเขาก็ยังรู้สึกน่าเสียดายอยู่บ้าง
จบเร็วอะไรอย่างนี้
เซี่ยเฉียวคลายโทสะ นางพอใจแล้ว
แรกเริ่มเดิมทีเซี่ยผิงไหวพบว่ามันน่าสนุก แต่เมื่อเห็นท่าทางหยวนปินโมโหแต่ไม่กล้าพูดอะไร ความกระตือรือร้นของเขาก็จางหายไป
หยวนปินคนนี้หมดอนาคตแล้ว สำนักศึกษาคงไม่ต้องการเขาอย่างแน่นอน ตำแหน่งขุนนางของพ่อเขาก็รักษาไว้ไม่ได้ ต่อไปหากใต้เท้าหยวนผู้เฒ่าสิ้นไป ตระกูลหยวนก็ต้องแบ่งแยกครอบครัว บ้านใหญ่ตระกูลหยวนก็จะยิ่งตกต่ำลงไปอีก
อันที่จริงเซี่ยผิงไหวก็คิดที่จะเอ่ยเยาะเย้ยถากถางเขาสักคำ
แต่เมื่อสายตาเขากวาดไปเห็นพี่สาวของเขานั่งนิ่งอย่างถูกต้องชอบธรรมและน่าเกรงขาม เขาจึงรู้สึกว่าตนเองไม่ควรที่จะไม่ให้เกียรติท่าทีของนาง
มิฉะนั้นเขาก็จะเป็นเหมือนหยวนปิน เป็นพวกตอแยไม่เลิกน่ารำคาญ
ตอนที่ 156 ร้านค้าแปลก
