่ยอีก
เมื่อนึกย้อนไปเมื่อวาน เขายังรู้สึกตื่นตระหนกอยู่เลย
จริงสิ อาจารย์ยังให้เขาคัดลอกหนังสืออีกนะ
นี่ขนาดเขายังไม่ได้กราบเป็นอาจารย์เลย ยังให้เขาคัดตั้งสิบเที่ยว ถ้าหากเขากราบเป็นอาจารย์แล้วเมื่อไหร่ สองมือนี้ของเขาคงจะ…หยุดไม่ได้เลยสินะ
เซี่ยผิงไหวคิดแบบนี้ขึ้นมา ทันใดนั้นเขาก็รู้สึกแย่ไปหมด
“อาจารย์เซียว…ก็ไม่เลวนะ คนที่อยากกราบเขาเป็นอาจารย์มีตั้งเยอะแยะนับไม่ถ้วน ตอนนี้เจ้าก็ถือว่ามีโอกาสแล้ว ก็ตั้งใจเล่าเรียนเคารพเชื่อฟังอาจารย์ ไม่เช่นนั้นข้าก็จะบอกพี่ชายใหญ่ให้มาจัดการเจ้า” จู่ๆ เซี่ยเฉียวก็พูดอย่างใจร้าย
รังเกียจท่านอาจารย์เซียวก็ไม่ได้?! นั่นยังไม่พออีกหรือ!
นั่นเป็นคุณสมบัติที่นางยอมออกหน้าเพื่อให้ได้มาเลยนะ
“…” เซี่ยผิงไหวรู้สึกปวดใจไปพักหนึ่ง
พี่หญิงใหญ่อะไรก็ดีไปหมด หน้าตาก็ดี แต่เข้มงวดเกินไป
หากพี่หญิงใหญ่หน้าตาเหมือนพี่ชายใหญ่ เขายังพอทำใจร้ายไม่สนใจนางได้ แต่ความจริงที่พี่หญิงใหญ่เป็นอย่างนี้ แค่เขาพูดเสียงดังนิดหน่อย ก็ให้เขารู้สึกผิดบาปร้ายแรงแล้ว
เซี่ยผิงไหวก็เหมือนลูกไก่ตัวน้อยๆ ไม่อาจต่อต้านขัดขืนได้
วันนี้เป็นอีกวันที่เขาจะต้องไปตามติด ยอมให้อาจารย์เซียวโขกสับอีกแล้ว
